• Jezelf liefhebben

    Jezelf liefhebben. Mijn halve leven wist ik totaal niet hoe dat moest. Ik vond altijd wel iets van mezelf, en dan niet perse in positieve zin. Mijn aandacht ging dan ook naar alles wat in mijn ogen niet goed (genoeg) was. Ik had een abnormale focus op mijn lijf en was mezelf altijd aan het uithongeren om in een bepaald perfectie beeld te passen. Ik vond mezelf vaak laf om de veilige keuzes die ik maakte, ik eiste altijd beter, hoger en mooier, en maakte mijn lichaam kapot omdat ik me eindeloos vaak wilde bewijzen op werkgebied om maar die bevestiging te krijgen. Ik was nooit zo leuk en spontaan als mijn vriendinnen, en kon niet eens echt eigenschappen opnoemen die mij ‘mij’ maakten.

    En in de liefde was dat niet anders. Dat er van me gehouden werd, was de bevestiging dat ik er toch mocht zijn, ook al voelde ik dat eigenlijk zelf niet zo sterk. Werd de liefde niet beantwoordt dan ontstond er een pijnlijk gevoel van afwijzing wat ik in heel mijn zijn op mezelf betrok. Ik was tenslotte het aanzien niet waard. Iets wat vanuit mijzelf kwam en eigenlijk alleen maar een bevestiging was in wat ik zélf voelde. De hele wereld kon van me houden, maar daar waar het misging, dat was bij mij van binnen.

    De liefdes in die jaren werden mijn waardevolle spiegels. Door de liefde die ik kreeg mocht ik elke keer weer ervaren dat ik dat gevoel niet in mezelf kon vinden en daardoor moeilijk van een ander kon accepteren. Ik kon er simpelweg niet mee omgaan. Het niet op mezelf durven zijn, te vertrouwen op mijzelf als basis, het alleen zijn, ik vond het allemaal doodeng. Ik had een enorme hang naar bevestiging die nooit groot genoeg was, en zag liefde van een ander als een stukje heling in mezelf. Ik voelde mij in die jaren nooit compleet.

    En nee, dat is niet zomaar ontstaan. Ik was me in die tijd gelukkig heel bewust dat dat stukje zo gegroeid is in mijn kind jaren. Iets waar ik zelf weinig aan kon doen, maar waar ik wel vanaf wilde. Het stond mijn zijn in de weg, en gevoelsmatig ook mijn levensgeluk. Ik wilde me vrij voelen, liefde durven ervaren zonder er mijn geluk aan op te hangen, en ik wilde vooral mezelf open durven stellen en om kunnen gaan met teleurstellingen. Zelfverzekerd zijn zonder een ander mijn waarde te laten bepalen. Want ik ben waardevol. Omdat ik dat van binnen voel, niet omdat een ander dat vindt.

    Toen ik vorig jaar november gevoelsmatig de dood in de ogen heb gekeken, was er een keerpunt en stond ik aan het begin van de reis met mezelf. Letterlijk en figuurlijk. In die maanden thuis was ik meer dan ooit aangewezen op mezelf en heb ik ook echt de bodem geraakt in een golf van intens verdriet. Ik was alleen, en moest het alleen doen. En dat zorgde ervoor dat ik het leven als heel donker heb ervaren, maar in die donkerte ook ongemerkt op weg ben gegaan en stukje voor stukje aan een soort van verwerking ben begonnen. Ik doorstond de periode van lichamelijk en geestelijk vechten en zag in dat ik op dat moment niet anders kon dan accepteren, en er iets moois van maken in mijn eentje. Ik koos daarom ook heel bewust voor ‘mij’. Ging tegen de stroom in. Zegde alles op wat ik in dat jaar had opgebouwd zodat er geen omstandigheden meer buiten mij waren die invloed uit konden oefenen. Ik kon niet vluchten in iets, want ik had niks. Ik had geen zorgen, ik had geen werk, geen huis, het was alleen ik. Het was rigoureus maar zo nodig.

    Want ook donkere tijden worden weer lichter en na het echte dieptepunt was er genoeg ruimte om uit te vinden wie ik was, ruimte genoeg om erachter te komen wat die waardevolle eigenschappen in mij waren, en ruimte genoeg om te voelen dat ik geen bestaansrecht had door de liefde die ik ontving van anderen, maar door de liefde die in mij huisde. Het onderweg zijn en ver weg zijn werd een periode waarin ik me losgemaakt heb van alles wat me bij mezelf vandaan hield. Ik had gevoelsmatig alles afgebroken in mijn leven en kon vanaf nul weer gaan opbouwen. En dat deed ik door stil te zijn, de tijd te nemen om naar binnen te keren en weer vanuit mijn eigen kracht het leven aan te gaan. En ik vond dat doodeng, zo alleen. Om de verantwoording echt bij mij neer te leggen, en mijn verdriet en pijn niet meer aan een ander toe te schrijven. Maar ik had geen andere keuze. Accepteren en vooral niet meer verzetten tegen wat is, of wat is geweest, maar vooruit. Gaandeweg merkte ik dat ik steeds minder zocht naar iets, en dat ik veel meer terugvond. Gewoon van binnen. Antwoorden, liefde, bevestiging, geluk.

    En nu is het januari 2018  en nog steeds ben ik onderweg, dat zal ook wel heel mijn leven zo blijven. Ik vind het alleen nu niet meer heel beladen, of pijnlijk, of confronterend. Ik zie het als iets waardevols om mezelf echt te leren kennen en doorgronden. En dat gaat me gelukkig steeds beter af. Ik voel me weer heel, volwaardig, en vol vertrouwen. De relaties met de mensen in mijn leven, of het nu mijn ouders zijn, mijn vrienden of mijn werk contacten, zijn veranderd. Ik ben een stuk vrijer geworden, kom veel makkelijker voor mezelf op, kijk met een stuk meer positiviteit en warmte naar mezelf, en weet altijd één ding: ook in mijn eentje kan ik de hele wereld aan. Ik hoef geen goedkeuring meer in de keuzes die ik maak, of bevestiging dat wie ik ben goed genoeg is. Ook alleen weet en voel ik dat wel. En dat geeft énorm veel rust. Dat ik lekker zelf kan uitstippelen en veel minder bezig ben met de buitenwereld, gewoon leef vanuit mij.

    En jeetje, het klinkt misschien allemaal heel erg makkelijk, maar een jaar geleden zag ik dit nog als een niet te beklimmen berg waar ik zo enorm diep inzat dat ik er geen raad mee wist. Dus als je je enigszins in mijn verhaal herkent dan kan het me voorstellen dat je bang bent. Dat het op het eerste gezicht makkelijker is om te vluchten. In die perfecte baan, in die relatie. Er wordt ons geleerd dat wanneer je een partner hebt, je leven compleet is. Het beeld in de maatschappij is dat de liefde zaligmakend is, en als je alleen bent of blijft, dat er dan vast iets mis met je is. Of als je het ideale plaatje hebt gecreëerd, met dat huisje boompje beestje, dat alles dan af is. Ik noem het vooral vluchten in het leven met al z’n facetten. Niks mis mee, op zich. Ik denk alleen dat iedereen zichzelf tegenkomt op een bepaald moment als de basis niet goed zit, die met jezelf, en je diep van binnen eigenlijk niet zo goed weet wie je bent, of wat jou ‘jou’ maakt. Als je de hele wereld kunt omarmen, behalve jezelf. De belangrijkste persoon in dit verhaal.

    In the end is het zo mooi om met een open blik de wereld tegemoet te kunnen gaan, en liefde te zien als iets om te delen, geen voorwaarde om te bestaan, of een bevestiging om er te mogen zijn. Jezelf zien zoals je echt bent. Mooi, puur, waardevol, goed genoeg, met enorm fijne en krachtige eigenschappen.

    XX

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    4 gedachten over “Jezelf liefhebben

    1. RK schreef:

      Mooi en deels herkenbaar met ups and downs. Ik ben wel benieuwd of je ook hulp hebt gehad en wat je dan echt verder helpt. Je moet het zelf doen, maar niet perse alleen. Het boek van Jan Geurts heeft mij veel inzichten gegeven. Verslaafd aan de liefde.. Ik heb het ebook, dus mocht je hem willen, mail me even 🙂

      Volg jouw mooie pad!

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Hee Richelle,

        Ik heb het stukje zelfliefde, de hang naar bevestiging etc. echt zelf gedaan. Gewoon door op mezelf aangewezen te zijn en echt alles los te laten zoals ik ook beschrijf. Als je opeens alles in je leven opzegt dan is er geen basis meer waar je al die tijd op leunde uit veiligheid. Dan ben jij opeens de basis. En dat was heel erg confronterend om daarop te leren vertrouwen, maar heeft me enorm geholpen dat te durven. Later dat jaar ben ik een aantal maanden gecoacht, zoals je volgens mij weet. Dit was het laatste wat echt nodig was, een stuk van vroeger om echt te kunnen verwerken.

        Haha ik ken verslaafd aan liefde, maar ik ben het niet meer:-) Voel me heel erg fijn nu..nog steeds onderweg maar niet meer op dat gebied. Thanks voor je lieve reactie en ik wens je veel goeds. X

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *