• Ik heb een ander plan voor mijn leven | Diary

    Het is nooit mijn droom geweest om moeder te worden en een gezin te stichten. Wanneer ik jaren geleden aan mijn toekomst dacht zag ik heel veel voor me, en soms ook heel weinig, maar dat scenario in ieder geval niet. Ik ben niet jaloers op de vrouwen van mijn leeftijd die zwanger raken (en dat zijn er nogal een hoop). Ik krijg geen kriebels wanneer ik baby’s zie. Ik voel me niet achterlopen op mensen van mijn leeftijd die een gezin hebben. Wanneer ik families zie kan ik ontroerd raken van de liefde die ze samen uitstralen, van hoe ontwapenend en puur kinderen zijn, maar zegt mijn binnenste tegelijk in alles: dat is niet mijn weg.

    De laatste jaren ben ik op een intensieve innerlijke reis en leer ik mezelf steeds beter kennen. Vroeger, jaren terug, zou ik zonder nadenken het gebaande pad zijn gaan bewandelen en had ik misschien ook wel het ideaalplaatje van een gezin willen nastreven. Gewoon omdat iedereen dat doet. Omdat het bijna van je verwacht wordt. Maar hoe dichter ik nu bij mezelf en mijn eigen waarheid kom, hoe sterker ik voel dat mijn leven een ander pad kent dan wat de meeste mensen bewandelen.

    Ik ben bijna 31 maar gevoelsmatig kom ik pas net kijken op de wereld. Ik voel me heel volwassen en verantwoordelijk, maar tegelijk ook totaal niet. Ik wil nog zoveel doen. Nog zoveel ontdekken. Groeien. Vinden. Zoeken. Leren. Ik ben op mijn plek in waar ik nu sta, ontzettend. Ik ben gelukkiger dan ooit. In wat ik doe. Met mezelf. Met het leven dat ik leef. De dromen die ik heb. Wanneer ik aan de toekomst denk dan zie ik mezelf reizen, van mijn vrijheid genieten, mijn bedrijf verder laten groeien. Ik wil mezelf ontwikkelen tot mijn volle potentieel, en kijken wat dat potentieel dan precies is. Ik wil de wereld in, misschien wel een ander ‘thuis’ vinden. Ik wil mensen helpen, nog zo ontzettend veel.

    In de toekomst zoals ik die nu voor mezelf zie komen geen kinderen voor. Enerzijds omdat ik het verlangen (nog) niet voel en mezelf niet echt als moeder zie, anderzijds omdat ik heel goed heb nagedacht over het krijgen van kinderen.

    Het werk wat ik nu doe, en ook mijn eigen helingsproces hebben me genoeg stof tot nadenken gegeven. Ik ben anders gaan kijken naar het stichten van een gezin. Ik besef me de enorme verantwoordelijkheid, en ik denk niet dat ik het kan, een kind opvoeden op de manier waarop ik het graag zou willen opvoeden. Ik heb er talloze boeken over gelezen, ik ken alle do’s en dont’s, maar ook mijn kind zal een gewond kind worden. Ik zal fouten en domme keuzes maken, verkeerde dingen zeggen, niet liefdevol reageren, belemmerende patronen doorgeven. Mijn eigen wonden projecteren op mijn kind. De verwijten moeten dragen die ik als ouder krijg over alles wat ik fout doe zoals ik mijn ouders verwijten heb gemaakt. Ik weet niet of ik dat wel kan.

    Ook past het in mijn hoofd niet. Ik met mijn idealen en ambities, mijn leefstijl. Mijn vrijheid is mijn belangrijkste waarde. Ik leef van dag tot dag, ik ben geen planner, ik hou niet van vastigheid of dingen die me binden. Wanneer ik een gezin zou willen stichten moet ik heel veel (van mezelf) op gaan geven. En wanneer ik die keuze maak wil ik daar volledig achter staan. Ik wil dan voelen dat ik alle ruimte heb om me de komende jaren op een klein mensje te richten. Ik wil niet én én doen, driehonderd ballen hoog houden. Dat is totaal niet mij. Wanneer ik moeder word wil ik er écht zijn voor mijn kind. Ik wil alle rust in me voelen om van die taak mijn allergrootste prioriteit te maken. Ik hou niet van concessies. Ik ben niet goed in kiezen. Ik luisterde een interview met Matthew Mcconaughey waarin hij vertelde wat hij het meest bewonderd aan zijn vrouw: dat ze haar prioriteiten zo helder heeft. Haar gezin staat op de eerste plaats. Ze laat alles uit haar handen vallen wanneer haar kinderen haar nodig hebben. Wat ze ook aan het doen is, met wie ze ook praat, het is nooit belangrijker. Dat raakte me en is precies wat ik bedoel. Als ik het verlangen om een kind te krijgen ooit wél ga voelen dan wil ik de rust hebben om alles uit mijn handen te laten vallen en mezelf voor langere tijd op nummer twee of drie te zetten.

    Die rust heb ik nu niet en zie ik mezelf de komende jaren ook niet krijgen. Er trekt zoveel aan me, altijd. Ik vind mezelf nog zo belangrijk. Ik kan niet in de toekomst kijken, misschien ben ik over vijf jaar wel een heel ander mens en zijn mijn prioriteiten dus ook veranderd, maar voor nu kies ik een ander pad. 

    Wat me sterkt in het maken van keuzes die misschien anders zijn dan de norm is dat ik gezegend ben met mensen in mijn leven die me volledig accepteren voor wie ik ben. Zij zien dat ik bloei, dat ik een leven leef wat echt bij me past, en moedigen mij aan in elke stap die ik zet. Ondanks dat zij totaal andere levens leiden en zelf andere keuzes maken. (Mijn zus bijvoorbeeld, drie kids, man, en een hele hoop dieren, zegt altijd dat ik vast tot mijn veertigste vrijgezel blijf, omdat ze dat bij me vindt passen, ook heeft ze het scenario dat ik in Australië mijn liefde tegenkom, dat we één kind krijgen en dat we als gezin de wereld over gaan reizen. Het is heel fijn als mensen je niet iets op willen dringen wat niet bij je past.) Ook het zelfliefde proces van de afgelopen jaren heeft ervoor gezorgd dat ik er geen moeite meer mee heb om ergens alleen in te staan. Ik heb mezelf. Ik vind het niet erg om anders te zijn, of anders te doen. Ik heb mijn anders zijn volledig omarmd en vind het vooral belangrijk om heel dicht bij mezelf te blijven en míjn waarheid te leven. En ik heb vertrouwen, eindeloos veel. Dat het leven altijd blijft regisseren wat bij mij past. Bij wie ik ben. 

    x


    Foto: Unsplash

    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    6 gedachten over “Ik heb een ander plan voor mijn leven | Diary

    1. Sophie schreef:

      Lieve Willemijn,

      Wauw! Door te zoeken op de betekenis harmonie stuitte ik op je website. En na dat artikel was ik nieuwsgierig naar dit artikel. Tijdens het lezen zag ik alleen maar herkenning, alleen maar overeenkomsten. Alsof ik het zelf geschreven zou kunnen hebben. Je raakt me. Ik ben ook 31 (deze maand nog 32 ;)) en ben ook sinds drie jaar bezig met mezelf. Intens gelukkig met de keuzes die ik maak. Ik leef, ik voel (dus ja ook zijn er emoties, huilbuien, alles) maar heb zelf de touwtjes in handen. Zo fijn om toch een soort van bevestiging te lezen, wat ik stiekem wel weet, dat dit goed is. Dit is mijn juiste pad. DANKJEWEL!

    2. Kelly schreef:

      Heel mooi en ook heel herkenbaar! Ik begin steeds meer te accepteren dat ik ook ‘anders’ ben en dat dat helemaal niet erg is. Mijn bewustzijn is zo anders dan de meeste mensen om mij heen. Jouw verhaal en teksten inspireren me en bevestigen dat ik niet de enige ben en op het goede pad zit! Dankjewel! Liefs

      • Willemijn schreef:

        Fijn Kelly! We zijn allemaal ‘anders’, en dat is juist zo leuk! Maar ik begrijp wat je bedoelt. Ben blij dat ik die inspiratie voor je mag zijn. Liefs!

    3. Liselotte schreef:

      Wauw, kippenvel toen ik dit las. Ik heb wel een kinderwens, maar ik herken me ook heel erg in jouw verhaal. De behoefte aan vrijheid en mezelf nu op 1. En ook de redenen waarom ik mezelf (nu nog) niet als moeder zie, en bewust ook heb gekozen om te wachten, herken ik in jouw verhaal. Ik ben alleen al wel bijna 38 (en single) en als ik het nog wel wil waarmaken heb ik wat minder tijd. Dat maakt me soms wel wat gespannen, maar ik zie ook een mooi leven zonder kinderen, dat vind ik dan alleen weer eng om toe te geven merk ik. Jouw verhaal steunt mij enorm. Dankjewel! Liefs!

      • Willemijn schreef:

        Hoi Liselotte! Wat fijn je berichtje! Ik snap heel goed dat je dan soms in een tweestrijd zit en dat dat voor spanning zorgt. Het is heel definitief om te zeggen: ik wil geen kinderen. Dat begrijp ik helemaal. Ik zeg ook vaak tegen mijn vriendinnen dat het zo belachelijk is dat we als vrouw zo’n ‘haast’ moeten maken. Volg je gevoel en je eigen pad en dan regisseert het leven wat bij je past! Liefs!

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *