• De invloed van een gewond innerlijk kind op je leven

    In deze blog ga ik je uitleggen wat de invloed is van een gewond innerlijk kind op jezelf en je leven. Dit zijn algemene uitwerkingen en signalen die bij iedereen wel voorkomen en waarin iedereen die een gewond innerlijk kind heeft zich wel kan herkennen. Afhankelijk van je verleden en de grootte van je trauma’s zul je natuurlijk ook bepaalde ‘negatieve’ uitwerkingen ervaren die heel persoonlijk zijn.

    Er is geen balans meer tussen denken en voelen

    Het overgrote deel van de volwassenen hebben zich afgesloten voor het kind in zichzelf. Dat kan een gevolg zijn van te snel groot moeten worden, of wanneer het bijvoorbeeld niet veilig genoeg voor je voelde om kind te zijn. Je innerlijke kind staat voor voelen. Jij als volwassene bent het denken. Wanneer ze allebei de ruimte krijgen ontstaat er harmonie. Wanneer je als volwassene niet in contact staat met je gevoelskant (het kind in jezelf) en veelal in je hoofd leeft, je hebt een gewond innerlijk kind, dan vind je het moeilijk om te ontspannen, in het nu te zijn, ergens in op te gaan, te spelen, te genieten.

    Je ziet jezelf niet meer zoals je echt bent

    De diepe negatieve overtuiging die je hebt opgedaan in je kindertijd (ik ben niet goed genoeg bijvoorbeeld), zorgt ervoor dat je je leeg, waardeloos en uit verbinding voelt. Om jezelf toch goed te kunnen voelen ga je buiten jezelf naar erkenning en waardering zoeken. Door jezelf in liefdesrelaties te storten, door carrière te maken, door altijd voor iedereen klaar te staan (people pleasen). Het kan ook zijn dat je de pijn en leegte gaat onderdrukken en verdoven door verslavingen. Geen gezonde en duurzame manieren om je goed te voelen over jezelf. Je verliest jezelf erdoor. Je bent enorm afhankelijk van anderen, je gaat de hele dag op en neer in emoties, je ziet alles om je heen als een potentiële aanval op jezelf, je bent jezelf de hele dag onbewust aan het verdedigen en beschermen om de waarheid die je voelt over jezelf maar niet te hoeven erkennen. Je moet alsmaar op de vlucht voor wat je voelt. Je moet alsmaar op zoek naar… om je even goed te voelen. Dat is behoorlijk uitputtend.

    Je weet niet goed meer wie je bent

    Wanneer je gelooft dat je niet goed genoeg bent wijs je jezelf af. Als reactie daarop ga je een identiteit ontwikkelen (je ego) die ervoor moet zorgen dat niemand je ooit nog afwijst en dat iedereen je aardig vindt. Die tweede identiteit is volledig gericht op de buitenwereld. Als mensen je maar leuk vinden is de gedachte. Je houdt bepaalde delen van jezelf in het donker, je gedraagt jezelf anders, je past je aan, je maakt keuzes omdat dat goedkeuring van anderen oplevert. Op een gegeven moment ben je totaal iemand anders en leef je een ander zijn leven. En dat allemaal om maar goed genoeg gevonden te worden. Op een bepaald punt in je leven ben je jezelf volledig kwijtgeraakt op deze manier. Je weet niet goed meer wie je bent, wat je nou eigenlijk zelf graag wilt. Wie er schuilgaat onder dat (ego) masker.

    Je loopt vast in het leven

    Wanneer je onverwerkte trauma’s hebt, je innerlijke kind is gewond, komt er een punt in je leven waarop je vastloopt. Een burn-out, een depressie, een knagend leeg en ongelukkig gevoel, een leven wat uiteen lijkt te vallen, tegen je lijkt te werken, een boel problemen die steeds maar terugkomen, vastzitten in bepaalde cirkels van patronen, bijna iedereen met een gewond innerlijk kind ervaart zo’n punt. De reden waarom je vast komt te zitten is naar mijn idee het leven dat tegen je zegt: zo gaat het niet langer, er moet iets gebeuren. De diepere laag is dat je onverwerkte trauma’s ervoor zorgen dat je die trauma’s in het nu constant aan het herbeleven bent. Dit zorgt voor steeds dezelfde (negatieve en pijnlijke) gedachten, emoties en patronen. Als je niet heelt is je volledige identiteit gebaseerd op je verleden. Je bent dus constant je oude verhaal aan het herhalen. Wanneer je niet kiest voor groei en beweging kom je niet vooruit. Als zo’n situatie lang genoeg duurt loop je vast.

    Je wordt regelmatig getriggerd

    Alles wat je als kind als pijnlijk of verdrietig ervaren hebt en in die tijd niet kon verwerken kun je een traumatische ervaring noemen. Je kunt je dus wel voorstellen dat je als kind best wat traumatische ervaringen zult hebben gehad. Wanneer je je trauma’s niet verwerkt en heelt blijven ze controle over jou en je leven houden. Op momenten dat in het nu iets je doet herinneren aan een ervaring of gebeurtenis uit het verleden wordt je getriggerd, alsof je terug in de tijd gaat en weer even je kleine zelf bent. Deze reacties in jezelf zijn vaak heel intens. De meeste volwassenen die getriggerd worden hebben geen idee dat dat verband heeft met vroeger. Ze reageren op de automatische piloot de emotie of pijn die ze voelen af op een ander in de hoop dat dat nare gevoel zo snel mogelijk weer verdwijnt. Op de lange termijn kan niet verwerkt trauma resulteren in (ernstige) psychische problemen.

    Je hebt belemmerende overtuigingen en niet helpende gedragspatronen

    Je opvoeders hebben je onbewust een hoop overtuigingen meegegeven. Eenmaal volwassen ga je merken dat een aantal van deze overtuigingen je tegenwerken in de doelen die je wilt behalen, in het leven dat je wilt leven, in wie je wilt zijn. Dan pas ga je al deze waarheden waar vanuit je al decennia lang leeft opmerken en komt er een punt waarop je zo’n last hebt van sommige van deze overtuigingen dat je ze wel moet gaan transformeren. Hetzelfde geldt voor gedrag. Kinderen kopiëren het gedrag van hun opvoeders zonder het te ondervragen. In alles. Je bent daarmee vaak een kopie van je opvoeders. De manier waarop je voor jezelf zorgt, met jezelf en anderen omgaat, hoe je communiceert, dingen aanpakt. Wanneer dit gedrag niet in lijn ligt met wie jij bent of wie jij wilt zijn, kunnen die patronen je behoorlijk in de weg zitten en ervoor zorgen dat je vast komt te zitten.

    Wie jij nu bent is een reactie op je verleden

    Ik luisterde deze week een podcast waarin de host zei: ‘‘We are constantly revealing to the world what has happened to us.’’ De manier waarop we onszelf gedragen, hoe we reageren, wat we niet zeggen, de aannames die we doen, de rollen die we spelen, wat we doen en ook niet doen. Vrijwel alles, je hele identiteit, is een reactie op je verleden. Tot het moment waarop je ‘het werk’ gaat doen en jezelf gaat bevrijden van trauma, teleurstelling, onvervulde behoeften, gedrag en denkpatronen. Dan ontstaat er weer ruimte voor je echte zelf, ruimte om te gaan leven in plaats van te overleven.


    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *