• Waarom minimalistisch leven mij gelukkig maakt

    Een paar weken geleden keek ik de documentaire Minimalism op Netflix. Als eerste vond ik het super leuk om te zien hoe en waarom gelijkgestemde mensen (ik ben ook sinds twee jaar minimalist, als je het even een labeltje moet geven) met deze lifestyle zijn begonnen, en anderzijds realiseerde ik me door het kijken van die docu juist hoe ‘bijzonder’ het is als je minimalist bent in deze wereld. In een wereld vol met commercie. Een wereld die draait op marketing, op mensen verleiden tot aanschaf van. Dat ik daar nu al anderhalf jaar vrijwel niet meer aan meedoe, is voor mij volkomen normaal. Toch is het dat niet, en juist die docu herinnerde mij eraan om zelf ook vooral over minimalisme te blijven vertellen. Om mensen te blijven inspireren bewuste keuzes hierin te maken.

    Vorig jaar schreef ik een blog over waarom ik minimalist werd, en hoe ik dat min of meer heb aangepakt. Vandaag vertel ik je met alle liefde waarom minimalistisch leven mij oprecht gelukkig maakt.

    Terug naar de essentie
    Weinig tot geen spullen meer kopen betekent voor mij terug naar de essentie: in contact staan met jezelf, je hart volgen, bezig zijn met je passie, je omringen met fijne en lieve mensen, goede gesprekken voeren, liefde, verbinding. Dat brengt je echte joy! Mijn (vrije) tijd besteed ik niet meer aan kopen, meer willen, toewerken naar beter, met het vullen van een soort leegte en daarom maar spullen aanschaffen die je dan even blij maken. Niet meer ondoordacht kopen heeft me tijd, ruimte en stilte gegeven waardoor ik mezelf beter kon leren kennen. Er is veel minder ruis, onrust en verlangen (ik moet dit hebben, dat staat nog op mijn verlanglijst, als ik dat heb ben ik echt gelukkig) en ik ben echt gaan leven zoals ik dat graag wil, zoals ik mijn leven graag zie.

    Niet meer heel hard hoeven werken om de ‘hoge standaard’ in het leven te kunnen financieren 
    Als je basic gaat leven heb je ook minder geld nodig om het toch fijn en goed te hebben. Mede daardoor kon ik ook de keuze maken om fulltime voor Lief voor je Leif te gaan sinds afgelopen zomer. Het valt me op dat mensen (ik denk ook vaak vanuit de algemene druk van de buitenwereld) hun standaarden zó hoog hebben gelegd dat ze eigenlijk slachtoffer zijn geworden van hun eigen leefstijl. Heel hard moeten werken om dat dure huis te kunnen betalen, die auto te rijden, om elke maand nieuwe merkkleding te kopen, alles aan te schaffen waarvan je denkt dat je het nodig hebt of waarvan je denkt dat de buitenwereld het van je verwacht. Het heeft een prijskaartje. Ikzelf heb mijn levensstandaard flink laten zakken (ik ben bijvoorbeeld een goedkoper huis gaan huren), en met liefde. Dat geeft me minder druk om altijd maar te moeten werken, en meer vrijheid om mijn tijd bewust te besteden aan dingen die belangrijk voor me zijn.

    Geen druk meer ervaren om erbij te horen
    De druk om erbij te horen, of mee te doen, in deze wereld vond en vind ik doorgaans best wel groot. Meegaan met de mode, er altijd perfect bijlopen, de nieuwste electronica hebben, je huis inrichten (volstouwen) op een bepaalde manier volgens een bepaalde standaard. Altijd streven naar meer: meer vakanties, grotere huizen, betere banen. En dat allemaal voor het ideale plaatje. Het maakt me zo gelukkig dat ik die druk bij mezelf heb weggenomen. Ik durf hierin nu zélf bewuste keuzes te maken. Hoe ik wil leven, hoe ik wil wonen, wat ik aantrek, met welke hypes ik meedoe en met welke niet, wat ik in mijn huis zet, en wat niet. Ik besloot bijvoorbeeld dat ik in mijn nieuwe huis geen tv wilde, en geen bank en al die bijbehorende meubels die je doorgaans in een woonkamer zet omdat dat hoort, of omdat die meubels je huis zogenaamd gezellig maken. Ik gebruik mijn woonkamer nu als yoga ruimte. Omdat ík daar blij van word, en omdat ik liever aan yoga en meditatie doe dan op de bank lig en series kijk. Wat een vrijheid!

    Een opgeruimd leven is een opgeruimd hoofd
    Mensen die bij mij thuis komen vragen altijd waar al mijn spullen zijn. ‘Nou nergens, dit is het.’ Sinds ik in een jaar tijd twee keer moest verhuizen heb ik alles weggegooid wat ik overbodig vond. Er bleven acht verhuisdozen over, inclusief kleding. Dat is nog steeds wat ik nu aan bezittingen heb. Ik vind het zalig om niks te hoeven zoeken, om nooit iets kwijt te zijn, om geen kasten en opbergruimtes vol zooi te hebben ‘die ik ooit eens een keer moet gaan opruimen’. Spullen en rotzooi geven mij stress. Weinig hebben geeft mij overzicht, een opgeruimd gevoel, ruimte in mijn hoofd. Mijn motto is nog steeds: ik wil ten alle tijden gewoon snel mijn spullen kunnen pakken en vertrekken (op reis gaan of verhuizen). Met twintig verhuisdozen (of meer) gaat dat nou eenmaal niet zo vlot.

    Een positieve bijdrage kunnen leveren aan een groenere wereld
    Persoonlijk vind ik ‘groen leven’ soms echt nog wel een opgaaf. Vliegreizen, plastic verpakkingen, waterverbruik. Het zijn dingen die me bezighouden en waar ik regelmatig over nadenk. Door minimalistisch te leven kan ik een positieve bijdrage leveren aan de wereld. Ik koop geen fastfashion kleding, ik eet geen vlees, ik heb geen auto, ik probeer de (weinige) spullen die ik aanschaf tweedehands te kopen of te lenen. Dat scheelt vervolgens enorm veel grondstoffen, CO2 uitstoot, waterverbruik. Daardoor wordt mijn voetafdruk kleiner, en die bijdrage kunnen doen maakt me blij!

    Bewustzijn en meer verbinding met de aarde
    Het gevolg van bewuste keuzes maken in wat ik koop, is dat ik me ook veel meer ben gaan verdiepen in de herkomst van spullen. Wat ervoor nodig is om dingen te produceren en onder welke omstandigheden dat gebeurt. Dat bewustzijn zorgt ervoor dat ik me verantwoordelijk ben gaan voelen voor de zorg voor onze aarde. Het schept een soort band, ik voel me nu meer verbonden met de natuur, en ik ben opeens heel veel van planten gaan houden en mijn hele huis vol gaan zetten met groen (duurzame aankopen, haha).

    Ben benieuwd hoe jij tegenover minimalisme staat. Is het iets wat je bezighoudt?

    Liefs!

    Wil je je verdiepen in minimalisme dan raad ik je aan het boek ‘Verlangen naar minder’ te lezen van Jelle Derckx.

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds drie jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *