• Verslaafd aan liefde

    Twee jaar geleden kreeg ik het welbekende boek – Verslaafd aan liefde – van Jan Geurtz van een vriend te leen. Ik zat middenin een enorm heftige liefdesperiode waarin ik eigenlijk wilde loslaten, maar niet kon, en dit boek moest dan blijkbaar mijn antwoord zijn. Ik kwam er toen niet doorheen en de informatie kwam ook niet binnen. Ik was er, nu ik er zo op terugkijk, nog lang niet klaar voor om me op het spirituele pad te begeven. Ik zat enorm in mijn hoofd en mijn angst om alleen te zijn en te verliezen was zó enorm groot. 2 jaar later ben ik gegroeid, op zoveel vlakken.. Ik wist dat de tijd er nu wel rijp voor was om dat boek te gaan lezen. So i did. Ik vertel je in deze blog hoe het volgens Jan Geurtz komt dat we als mens altijd verlangen naar liefde en veiligheid. Waarom we er alles aan doen om afwijzing te voorkomen,  en we gaandeweg een andere identiteit creëren dan eigenlijk onze kern is.

    Verslaafd aan liefde en erkenning
    Verslaafd aan liefde gaat over de behoefte aan liefde, erkenning en bevestiging die we als mens ontwikkelen vanaf ons kind-zijn. We zijn als baby en kind letterlijk afhankelijk van de liefde en zorg van ouders, anders gaan we dood. Op dat moment creëren we al verlatingsangst. Als we opgroeien wordt ons geleerd en vooral benoemd wanneer we goed genoeg ‘zijn’ (vooral wanneer we iets goed doen), en wanneer we dingen fout doen. Dat is het moment waarop een mens kennis maakt met zelfafwijzing. Je bent niet genoeg als je gewoon ‘bent’, je moet iets doen om bevestiging en liefde te krijgen. Die zelfafwijzing zet zich voort en wordt naarmate je ouder wordt alleen maar erger. We hebben als mens continu liefde en bevestiging nodig van anderen om te voelen dat we er mogen zijn, omdat we de liefde in onszelf niet hebben geleerd te vinden.

    Ons eigen liefdespad vol patronen
    Zolang je je hele leven alleen blijft is dat nog niet zo’n probleem, maar als we een relatie krijgen gaan al die innerlijke conflicten botsen. We zoeken naar partners die eigenschappen bezitten die we zelf missen, we zijn op zoek naar eeuwige liefde om maar niet met dat gevoel van afwijzing te hoeven dealen, en we willen niet verlaten worden omdat we dan alleen zijn. Want alleen zijn betekent in gezelschap van onszelf, de persoon die we in veel gevallen niet de moeite waard vinden (gaat weer terug naar je kind jaren). Volgens Verslaafd aan liefde rennen en streven we allemaal de hele dag naar geluk, en gelukkig zijn, leven we volgens het ‘ideale aangeprate plaatje’ en onderdrukken we gevoelens om maar niet echt te hoeven voelen. En die patronen beheersen ons hele leven. In de zucht naar erkenning en bevestiging van anderen doen we er alles aan om in een ander zijn ideaalbeeld te passen, en lopen we onszelf compleet voorbij.

    Je negatieve geloof
    De grootste manipulator in het hele plaatje is je eigen geest. Ingesteld op negatief, je negatieve geloof zoals dat heet, ontwikkeld vanaf je kind jaren. Om die negatieve gevoelens en aannames over onszelf maar niet te hoeven aankijken, ontwikkelen we een identiteit om ons zelfbeeld te verdoezelen. Een soort masker. Een tweede laag daaronder wordt bedekt door alle basisregels en -voorwaarden waaraan we moeten voldoen om ons wél goed en waardevol te mogen voelen. Het voldoen aan deze maatstaven levert liefde en erkenning op van anderen, en voorkomt afwijzing, daar waar we het meeste bang voor zijn. En als we dan een keer niet voldoen aan die maatstaven komt onze eigen innerlijke criticus opzetten om ons te vertellen hoe zwak, waardeloos en mislukt we zijn. We zijn daarom altijd gericht op anderen om die bevestiging te krijgen dat we niet zwak, waardeloos en mislukt zijn, en verliezen onszelf daarmee alleen maar verder uit het oog.

    Eigen natuur 
    Maar er is natuurlijk hoop: onder al die laagjes die we ontwikkeld hebben zit onze eigen natuur. Onze werkelijke staat is volgens Jan Geurtz volmaakt in zichzelf, overlopend van liefde en goedheid, met eigenschappen van eerlijkheid, kracht, spontaniteit, creativiteit en compassie. Want als je echt alle laagjes gaat afpellen kom je uiteindelijk bij een bepaalde staat van ‘zijn’. De jij die je werkelijk bent. Dan ervaar je dat je helemaal niet op zoek hoeft naar liefde, of erkenning nodig hebt van een ander. Dat je prima alleen kunt zijn, zonder je alleen te voelen, en al die afwijzing en negatieve gedachtes niks met jou te maken hebben. Dan besef je dat alles goed is zoals het is, en dat je heel veel liefde in jezelf draagt. Dan pas kun je een gelijkwaardige relatie opbouwen. Je zoekt niks in een ander wat je zelf niet hebt. Je hoeft niks te bedekken, je reageert niet uit angst, je hoeft niks te ontvangen, je geeft gewoon met liefde.

    Jan Geurtz neemt je in Verslaafd aan liefde mee op het spirituele pad op weg naar je natuurlijke staat van zijn. En dat is een super mooie en bijzondere ontdekkingsreis die echt de moeite waard is om te bewandelen. Het boek is een aanrader als je je er klaar voor voelt om al die laagjes af te gaan pellen. Als jij klaar bent met relaties die ongelijkwaardig zijn en telkens stuklopen op dezelfde dingen. Als je af wilt van zelfafwijzing en klaar bent met dat zeurende stemmetje in je hoofd dat telkens zegt dat je niet goed genoeg bent. Als je gewoon vanuit je mooiste ik wilt kunnen leven en die liefde in jezelf wilt voelen.

    Ik vond het boek dit keer een feest van herkenning om te lezen en mooi om te beseffen dat ik daarin zelf daadwerkelijk al stappen heb gemaakt ten opzichte van een aantal jaar geleden. Over deze weg, de obstakels, liefdespijn en mijn ervaringen schreef ik een tijd geleden al een blog, jezelf liefhebben.

    Liefs x

    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *