• Uit je hoofd terug naar je hart

    Je verstand (je angst, je negatieve zelf) en je hart (je kracht, je natuurlijke zelf), het is een onderwerp wat in ieder zijn leven speelt, maar waarvan sommige mensen besluiten het gevecht nooit aan te gaan. Het gevecht om je verstand en je gevoel één te laten zijn, het pad waar je jezelf kunt ontwikkelen tot iemand die keuzes maakt vanuit de kern. Vanuit wie je bent, wat je voelt, vanuit je positieve ik. Zonder doemscenario’s waar alleen je verstand je mee lastig valt. Zonder wat als. Zonder angst voor het gebrek aan controle, angst voor het onbekende. Zonder uit te gaan van je negatieve ik.

    Ik was en ben aardig op weg en weet op sommige momenten niet eens goed meer wat mijn verstand nu precies is. Ik leef op intuïtie en gevoel. Ga uit van mijn kracht in plaats van mijn zwakte. Ik leef enorm op seintjes, op boemerangs die bij me terugkomen en me wat willen leren, en kan echt vanuit mijn hart zeggen dat het volgen van mijn gevoel me altijd iets moois heeft gebracht of iets duidelijk heeft willen maken.

    Maar ook ik blijf een mens. En ook mijn verstand komt soms weleens om de hoek kijken op momenten dat ik het te laat in de gaten heb. In periodes dat ik veel werk heb vind ik het heerlijk om me daar op te storten. Ik ga elke dag een beetje meer mijn grenzen over, en besluit op dat moment dat dat wel even oké is, dat het maar tijdelijk is. Dat weekje worden een paar weken en voor ik het weet heb ik al tijden geen vrije dag gehad en ben ik moe. Uitgeteld. Opgebrand. En kom ik erachter dat ik mezelf in die weken verloren ben. Dat hoe minder ik naar mijn gevoel (mijn grenzen) heb geluisterd, daar was even geen tijd en aandacht voor, hoe verder ik van mijn hart af kwam te staan en hoe meer mijn gedachten en verstand weer de overhand kregen. Ik heb mezelf tijdelijk minder ontspanning gegund, ik heb niet geluisterd naar mijn lijf wat moe werd en ik ging ook even voorbij aan die me-time momentjes om mijn hart te laten spreken en de ruimte te geven.  En op die momenten vindt mijn brein het heerlijk om de kop op te steken. Om me te overladen met doem gedachten, met angsten, negativiteit. Alles wat ik in mijn gevoelsleven (wat ik dus doorgaans leef) zo makkelijk van me af kan laten glijden blijft nu aan me plakken alsof ik er nooit meer vanaf ga komen. Alles wat ik normaal graag loslaat (controle) wil ik nu niet anders dan krampachtig vasthouden omdat ik – denk – dat het me méér controle over mijn leven gaat brengen. Controle die ik helemaal niet wil, en ook niet op prijs stel. En voor ik het weet zit ik in een vicieuze denkende cirkel waar mijn leven voelt als één groot misverstand en alles een angst is of een groot horror scenario en kan ik me tegelijkertijd gewoon NIET voorstellen dat ik jarenlang in die zijnstoestand heb verkeerd.

    En dan ben ik me opeens weer heel bewust van het cirkeltje wat ik zelf ben gestart. Dat het leven vanuit je gevoel heel fijn en redelijk makkelijk is als je het eenmaal kunt en durft (je weet niet beter), maar dat het altijd zijn aandacht nodig heeft. En dan realiseer ik me des te meer hoe ontzettend belangrijk het is dat ik elke dag die aandacht aan mezelf blijf geven. Aandacht om te zijn, om te erkennen wat je voelt. Aandacht voor tijd, en aandacht voor rust. Aandacht om dicht genoeg bij die kern te blijven om hem niet uit het oog te verliezen. Aandacht geven aan wat ik wil dat mijn leidraad in mijn leven is: mijn gevoel. Dat stukje bewustzijn van mezelf brengt me in zulke dagen ook die omslag waar ik voor kan zorgen. Ik wil niet alleen maar leven vanuit mijn verstand. Vanuit hoge bergen, beren op de weg, doemscenario’s en slapeloze nachten. Leven vanuit die ik, die ik dan veel kleiner maak dan ik eigenlijk ben. Ik wil varen op mijn flow vanuit mijn hart. Een risico nemen, een sprong wagen. Omdat ik voel dat wat ik doe het goede is. Omdat ik voel dat dit leven in alles bij mij past. Omdat alles wat ik vanuit mijn gevoel heb besloten altijd goed is gekomen. Omdat voelen een hoger niveau is, en een heel bijzonder spel als je het eenmaal doorhebt.

    Zodra ik doorheb dat mijn gevoel niet meer de overhand heeft, maar mijn verstand, (dat kwartje valt meestal wel wat later) ga ik er wat aan doen. En word ik in de dagen die volgen elke keer op de proef gesteld wat nou ook alweer precies leidend is. Alsof je je brein weer even opnieuw moet programmeren wat bij je past. Ga je voor onbekend, voor een risico, voor je passie, voor echt, of kies je voor veilig, voor gebaand, voor iets wat verder van je afstaat. En elke keer is het dan aan mij om die keuze te maken vanuit mijn hart, waar mijn verstand op dat moment nog net niet in mijn oor schreeuwt, en me regelmatig tot waanzin drijft en ik opeens alles eng vind. Ik ja. Maar ik spring wel weer gewoon. Omdat ik niet anders kan. En hoe mooi is het dat ik dat verstand na een paar dagen gewoon kan laten zwijgen en mijn gevoel weer kan laten overstemmen. Ik ben de dagen met yoga en een wandeling begonnen. Ik heb mijn laptop eens wat vaker uit gelaten, en dingen gedaan die me ontspannen maken. Tijd voor mezelf te nemen. Even geen werk, niet presteren, maar schrijven, natuur, stilte, lieve mensen en mooie gesprekken. Dat is waar mijn hart van opleeft waardoor het weer de boventoon voert en ik los kan laten wat ik zo krampachtig vasthield. Denkbeeldige controle.

    Xx

    Foto: unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    ”27. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: schrijven, magische zonsopkomst, versjes, Dishoek, wegdromen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, voorjaar, verse bloemen, ontdekken, de wereld aan mijn voeten en nog zoveel meer.”

  • lekker lezen

    2 reacties op “Uit je hoofd terug naar je hart

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *