• Toen ik van mezelf begon te houden

    Een blog vol woorden over het onderwerp ‘zelfliefde’ herinnerde ik mij opeens het rake gedicht wat Charlie Chaplin schreef en ik las in FLOW magazine tijdens mijn verblijf in Bali. Daar waar voor mijn gevoel alles een beetje is begonnen. Ik besloot de tekst te wissen en dit te laten spreken, omdat het eigenlijk alles omvattend is.

    Toen ik van mezelf begon te houden

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    zag ik in dat mijn onrust en emotioneel lijden signalen zijn,
    dat ik niet leef in harmonie met mezelf.
    Nu weet ik: dat is authenticiteit.

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    begreep ik dat ik altijd op het juiste moment op de juiste plek ben
    en dat alles gebeurt op precies het juiste moment
    ik kan dus rustig zijn
    Nu weet ik: dat is zelfvertrouwen.

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    verlangde ik niet langer naar een ander leven
    en zag ik dat alles in de wereld om me heen
    een uitnodiging is om me te ontwikkelen
    Nu weet ik: dat is groei.

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    stopte ik om elke minuut te vullen en
    plannen voor de toekomst te maken
    nu doe ik alleen dat waar ik blij van word
    waar ik van houd en wat mijn hart laat zingen
    op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo
    Nu weet ik: dat is eenvoud.

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    heb ik me bevrijd van alles wat niet goed voor me was:
    voeding, mensen, spullen, situaties
    en alles wat aan me trok, wat me weg leidde van mezelf.
    Eerst noemde ik het ‘gezond egoïsme’
    nu weet ik: dat is zelfliefde. 

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    begreep ik hoeveel ik iemand kan kwetsen
    als ik plotseling verlangens opdring
    zelfs als ik wist dat de tijd er niet rijp
    voor was en de ander er niet klaar voor was
    – zelfs als ík die ander was.
    Nu weet ik: dat is respect.

    Toen ik van mezelf begon te houden,
    stopte ik met steeds mijn gelijk willen halen
    en sindsdien merk ik steeds vaker
    dat niets zwart of wit is.
    Nu weet ik: dat is bescheidenheid.

    Toen ik van mezelf begon te houden
    wilde ik niet langer in het verleden leven en me geen zorgen
    meer maken over de toekomst
    nu leef ik alleen in het moment
    in het hier en nu, waarin alles gebeurt
    en ik noem dat zijn.

    Toen ik van mezelf begon te houden
    zag ik in dat mijn gedachten met me aan de haal kunnen gaan
    en me een naar gevoel kunnen geven.
    Maar toen ik mijn hart liet spreken, werd mijn mind een waardevolle bondgenoot.
    Nu noem ik deze verbinding de wijsheid van het hart.

    Wanneer we van onszelf gaan houden
    hoeven we niet langer bang te zijn voor confrontaties
    met onszelf of met anderen.
    Zelfs sterren botsen weleens
    en daaruit worden weer nieuwe werelden geboren.

    Nu weet ik: dat is het leven…

    Charlie Chaplin –

     

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    5 gedachten over “Toen ik van mezelf begon te houden

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *