• The sun will rise

    Het is zaterdagavond half 10. Uit het niets komen de tranen en ze willen niet meer ophouden. Door een simpele foto van mezelf met een gezonde blos en adrenaline van het sporten zijn daar dan eindelijk tranen. Ik besef me hoe enorm erg ik het sporten mis en wat voor een belangrijk onderdeel het is in mijn leven. Die dagelijkse uitlaatklep voor alle gedachten waar ik niks mee opschiet. Sporten maakt me positief en sterk, maakt me een ander mens.

    Het is bijna een maand geleden. Op 8 november kwam ik door een simpele ingreep bij de dokter ’s nachts in het ziekenhuis terecht. Het werd een 24-urige roes waarin ik steeds minder bij kennis was. Een roes die ik maar niet van mijn netvlies krijg. Die opdoemt zodra ik mijn ogen dichtdoe en mij ’s nachts niet met rust laat. Een beeld waarin ik me steeds langer minder mens voelde. Een gevoel  van machteloosheid dat ik niet meer op mijn lichaam kon vertrouwen, dat ik de controle totaal kwijt was. Het drong steeds vaker tot me door dat het leven me zomaar zou kunnen ontglippen. En dat gevoel hadden we allemaal. Terwijl ik amper bij bewustzijn was voelde ik de paniek toen mijn situatie de verkeerde kant opging. Terwijl ik naar de OK gereden werd heb ik afscheid genomen van mijn moeder en zus. Het is een moment wat ik nooit meer zal vergeten.

    Na bijna 4 weken enorm veel rust, rust en rust omdat ik lichamelijk bijna niks kan, dringt nu pas een beetje tot me door wat er gebeurd is. Ik ben blij dat ik leef, ik ben blij dat mijn lichaam heel sterk is geweest en hoewel veel te laat, er toch op tijd actie is ondernomen. Maar het is emotioneel vooral zwaar. Waar ik in het begin vooral moeite had met dat m’n lichaam niks kon, werd het daarna een gevecht in m’n hoofd. Met elke dag veel tranen en moeilijke gedachten. Op heel veel verschillende vlakken heb ik de andere kant van het leven mogen ervaren de afgelopen weken en ben ik met m’n neus op de feiten gedrukt.

    But the sun will rise and we will try again..

    Ik heb vertrouwen. Begin januari zal ik Lief voor je Leif proberen op te gaan pakken, in welke vorm dan ook. Ik wens je een hele fijne december maand, geniet er maximaal van.

    Liefs

    Willemijn
    Willemijn

    '29. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, sportmomentjes op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan haar voeten.'

  • lekker lezen

    12 gedachten over “The sun will rise

    1. Aleid schreef:
      Avatar

      Willemijn, wat een moeilijke periode moet dit voor je zijn. De controle kwijtraken over jezelf en er op dat moment geen invloed op kunnen uitoefenen…

      Ik wens je veel kracht en moed toe voor de komende tijd ♡

    2. Kim schreef:
      Avatar

      Bizar te ontdekken dat je niet over alles zelf de regie hebt… als je lijf ‘stop’ zegt kun je geen kant op… alles is maakbaar in deze wereld maar je lichaam bepaalt… des te meer reden om er zuinig op te zijn: lief voor je lijf : leif!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *