• Zo laat ik mijn streven naar perfectie langzaam los

    Het was één van mijn persoonlijke ontwikkelingsdoelen waar ik dit afgelopen jaar mee aan de slag wilde gaan. Het streven naar perfectie (in mijn werk) loslaten. Want perfectionisme dreef me van tijd tot tijd tot waanzin. Ik werd er absoluut geen leuker mens van, vooral niet voor mezelf, want aangezien ik alleen werk was ik altijd aan het vechten tegen mijn eigen bizar hoge standaarden en had ik geen klankbord om te spiegelen dat wat ik van mezelf eiste wel ‘normaal’ was.

    Ik was in de begintijd van Lief voor je Leif zo’n persoon die ’s avonds in bed na een lange dag een facebook post die bijna online ging nog helemaal wilde herschrijven, aanpassen, en nog eens aanpassen. Tot ik helemaal gestresst ging slapen, en vervolgens natuurlijk niet meer in slaap kwam van de frustratie dat het nóg niet perfect was, maar mijn lichaam en hoofd geen zin meer hadden dus ik wel moest stoppen. Ik was het ook die blogs honderd keer over las, vaak op vrije avonden, in weekenden, en dan nog niet tevreden was en dat gevoel vervolgens niet los kon laten. Ik was het ook die eindeloos treuzelde met de lancering van bepaalde projecten voor Lief voor je Leif, en elke dag maar bij bleef schaven. Ik wachtte steeds langer om zulke dingen naar buiten te brengen, net zolang tot het perfectionisme me echt de das om had gedaan en ik totaal geen plezier meer in had in waar ik aan werkte. Ik zag namelijk altijd wel verbeterpunten.

    Hoe ik een perfectionist werd?
    Want nee, ik ben niet mijn hele leven een perfectionist geweest. Zulk gedrag sluipt er meestal in in een periode waarin je je enorm onzeker voelt. Over jezelf, over je kunnen, over je plek in de maatschappij. Periodes waarin je wat onstabiel in het leven staat. Zo ook bij mij, een aantal jaren geleden toen ik enorm zoekende was; naar mezelf, naar zingeving, naar mijn talenten. Ik had absoluut geen zelfvertrouwen in die tijd, en het streven naar perfectie was mijn antwoord op die onzekerheid. Want dat is wat perfectionisme is. Een verkapt woord voor onzekerheid. Voor angst voor een oordeel. Of je wel goed genoeg bent, of wat je doet wel goed genoeg is.

    Bij sommige mensen is een burn-out het gevolg van hun perfectionisme. Van het hoog willen houden van alle ballen. Van alles zo goed mogelijk willen doen, en daar soms iets te ver in doorslaan. Van het niet kunnen loslaten dat niet alle dingen in het leven altijd perfect kunnen of hoeven te zijn.

    Bij andere mensen uit perfectionisme zich in dat ze eigenlijk nooit ergens echt aan beginnen, simpelweg omdat ze bang zijn om te falen. Die mensen houden zichzelf voor de gek door hun perfectionisme te verpakken in een positief jasje, zo van, ‘ik houd enorm van mezelf en de dingen die ik doe alsmaar te verbeteren, ofzo.’ Het gevolg is dat ze nooit hun dromen waarmaken. Nooit die opleiding gaan volgen die ze al zolang willen doen, of nooit die blog lanceren. Simpelweg omdat ze bang zijn om niet goed genoeg gevonden te worden.

    Mijn perfectionisme werd gelukkig de afgelopen jaren gaandeweg steeds minder. Enerzijds omdat ik ook wel had ingezien dat ik niet alle ballen tegelijk hoog kon houden. Ik werd me bewust van het feit dat ik als ondernemer geen echte stappen maakte als ik me alleen maar bleef concentreren op details en dingen die niet écht van belang waren. En anderzijds omdat ik nu wél mijn passie leef, wel voldoening haal uit wat ik doe en ook wéét dat ik goed ben in wat ik doe (goed, niet perfect;-). Ik voelde me steeds zekerder worden. Over mezelf, over mijn kunnen. Mijn onzekerheid verdween, grotendeels. Toch verviel (en verval) ik zo nu en dan nog in oud gedrag.

    Gewoon, omdat ik mens ben en ook weleens onzeker.

    En als ik laag in mijn energie zit bijvoorbeeld. Dan kan ik me eindeloos blindstaren op de kleinste details en mezelf helemaal gek maken. Logisch, want als je in een lage energie zit sta je niet in je kracht, en steken onzekerheid en negatieve gedachten de kop op. Bij iedereen. Ga er bij jezelf maar eens op letten.

    Maar, ook op die ‘zo nu en dan momenten’ wilde ik dat perfectionisme zoveel als mogelijk is los kunnen laten.

    Ik had allang geaccepteerd dat ik als mens totaal niet perfect ben, nu moest ik gaan accepteren dat ik ook in mijn werk en de dingen die ik naar buiten breng niet perfect wil zijn, en kunnen staan voor wat ik waard ben.

    Ik ging mezelf een nieuwe standaard aanleren, en aan de slag met het begrip ‘zelfvertrouwen’.

    Hoe?
    Door het richten van mijn aandacht op mijn gedrag hierin. Ik stelde mezelf een aantal regels waar ik me een aantal maanden strikt aan moest houden. Door het zetten van tijdslimieten voor bepaalde werkzaamheden bijvoorbeeld. Stond er een uur voor het schrijven van een inspiratie post, dan moest die post na een uur ook klaar zijn. Maar ook door het stretchen van mijn comfortzone door soms gewoon dingen online te gooien die ik niet honderd keer had gecontroleerd en bijgeschaafd. En ook: het publiceren van kwetsbare content waardoor die onzekerheid extra de kop op zou steken en ik daar vervolgens mee om moest leren gaan. Voelen dat wat ik doe óók goed genoeg is. Zelfvertrouwen kweken.

    Ik werkte ook aan het beter los kunnen laten van werk. Zomaar op een drukke dag als ik middenin een project zat de deur achter me dichttrekken en iets leuks gaan doen, bijvoorbeeld. (Je kunt het vergelijken met heerlijk genietend op de bank gaan liggen als je huis een ongelofelijke puinhoop is). Ik kon op zulke momenten niet anders dan loslaten. En mijn nieuwe motto? 80% was voor sommige werkzaamheden meer dan goed genoeg.

    Dat was eng, vaak ongemakkelijk en totaal niet ik. Maar na een tijdje merkte ik op dat er een leuke imperfectionist in me aan het groeien was. Ik was geen uren meer bezig met dingen herschrijven, veranderen, verbeteren. Ik plaatste veel sneller posts op social media waar ik dan ook nog een goed gevoel over had. Ik kon meer en meer vertrouwen op mezelf. Ik durfde meer écht mezelf te zijn, ongeacht ‘wat iemand daar dan over te zeggen had’ (de onderliggende laag), en doordat ik me minder op de details focuste, had ik eindelijk tijd over om aan grotere zakelijke doelen te gaan werken.

    Cause you don’t have to get it perfect, you just have to get it going.

    Mijn streven naar perfectie loslaten maakte me meer ontspannen. Ik kreeg meer lucht, voelde meer vrijheid en een soort van zucht van verlichting. Ik kreeg weer plezier in bepaalde werkzaamheden die ik normaal verafschuwde (door mijn eigen hoge verwachtingen en door de angst voor oordelen van anderen). En waar ik mijn focus eerst vooral had gelegd op het stoppen met streven naar dat perfecte, merkte ik dat het ook innerlijk veel met me deed. Ik voelde mezelf groeien, en het droeg bij aan het proces om steeds meer in mijn eigen mooiste lichtje te gaan staan (iets wat ik echt een uitdaging vind).

    En eerlijk, het deed niks af aan mijn werk, denk ik. Het was alleen de gédachte dat het perfect moest die me gestresst maakte. Het was de gedachte dat ik misschien niet goed genoeg was die me er soms van weerhield om iets te doen. Het was de gedachte dat mensen er iets van konden vinden.

    En precies ook die gedachte ‘wat zullen mensen hiervan vinden’ kan ik steeds vaker en makkelijker uitschakelen bij de dingen waar ik nog weleens onzeker over ben. Loslaten. Een enorme bevrijding! C

    Foto: Puur by Dyana fotografie

    Willemijn
    Willemijn

    '29. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, sportmomentjes op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan haar voeten.'

  • lekker lezen

    2 gedachten over “Zo laat ik mijn streven naar perfectie langzaam los

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *