Over Willemijn

Voorheen stond hier een heel kort luchtig tekstje over dat ik het zo leuk vind om in het diepe te springen en dat Lief voor je Leif ook op die manier is ontstaan. Niks aan gelogen, maar het voelt wel een beetje kort door de bocht gezien de hele reis die ik de afgelopen 3/4 jaar heb afgelegd.

Hoe het allemaal begon
Ik was het die na het behalen van mijn middelbare school diploma een beetje in de knoop terecht kwam. Een soort identiteitscrisis van wie ik nou eigenlijk was en wat ik met mijn leven wilde. Ik heb een hoop geprobeerd om achter mijn eigen identiteit te komen, maar tegelijkertijd rende ik er ook het liefst hard voor weg. Met een aardige rugzak, meerdere malen tegen gesloten deuren bonken, wegvluchten in werk wat me niet gelukkig maakte en de weg niet naar binnen kunnen vinden, resulteerde dat op mijn 23e in een burn-out. Ik ben een half jaar van de wereld geweest en het kostte met uiteindelijk meer dan een jaar mijn leven weer wat op te pakken. Mijn leven waarvan ik nog steeds niet wist wat het moest worden. Achteraf natuurlijk niet helemaal waar. Beetje bij beetje kwam ik in de richting van waar ik blij van werd. Beetje bij beetje zag ik weer sprankjes van wie ik was, voor al die vraagstukken. Beetje bij beetje ondervond ik dat het leven veel meer was dan ik om me heen zag en stopte ik met het denken in hokjes. Ik zag in dat het ook anders kon dan de ‘standaard’ is. Ik verhuisde naar Breda. Als beschermd dorpsmeisje zonder zelfvertrouwen begon ik een nieuw leven. En daar werd ik weer gewoon Willemijn. Voelde ik de vrijheid om te zijn wie ik ben. Vrolijk, onbevangen, sociaal, ondernemend. Ik ploeterde op een positieve manier wat voort, genoot van het leven met lieve, mooie mensen om me heen en kwam ondertussen mijn droombaan tegen. Eentje waarin alles op zijn plaats viel. Een half jaar en een bijna burn-out verder besefte ik dat ik er nog lang niet was, en dat ik die reis naar binnen toch maar eens moest gaan maken.

Lief voor je Leif ontstond omdat ik heel erg de behoefte had te delen, te schrijven, bewust te maken, een stukje herkenning te creëren, en werd gaandeweg mijn online dagboek in alle de stappen die ik zette. Ik begon mijn eigen onderneming als freelancer in marketing/social media/content creatie, vond een nieuwe passie in het schrijven van versjes en zette veel van mijn dromen om in doen. Die spreekwoordelijke reis, die kwam vast nog wel, daar was ik van overtuigd. En dat bleek ook zo te zijn. November 2016 werd het moment dat ik overal de stekker heb uitgetrokken en wat maanden de tijd heb genomen voor mezelf. Ik zag opeens (met hulp van wat seintjes van boven ja, lees mijn persoonlijke blogs maar) heel helder dat ik hier het belangrijkste was, en dat ik me totaal focuste op de verkeerde dingen. Ik zegde mijn huisje op, boekte een ticket en liet alles even voor wat het was.

Een paar reisjes, heel veel me-time en veel nieuwe inzichten verder voel ik me (over het algemeen) weer rustig en vol vertrouwen. Ik weet weer wat de kern is (dat ben ikzelf) en daar bouw ik omheen wat ik belangrijk vind. Ik werk aan mijn dromen, geniet van het nu en denk niet langer vooruit dan de dag van vandaag. Met het zoeken naar het ‘ultieme’ of een ‘af’ leven ben ik gestopt. Omdat ik weet dat het een levenslang proces is. Je blijft groeien en je blijft ontwikkelen en daarmee zal ook je leven blijven veranderen. Dat halsstarrig op zoek zijn nam mijn plezier weg van alle mooie dingen die er nu zijn, en die je dan gewoon simpelweg niet ziet. Ik accepteer dus maar dat ik nooit een heel standvastig leven zal leiden (of lijden in mijn geval;-) en zie de fun in van dat hele groeiproces, een manier die veel beter bij mij past. Ik ben iemand die weer blij is met wie ze is en wat ze doet. Alles voelt in balans, terwijl mijn hele bestaan gebaseerd is op alleen maar onzekerheid. Vreemd hè, maar voor mij ontzettend fijn zo.

En nu de blog
Grappig, als ik zo anderhalf jaar later terugkijk dan is Lief voor je Leif met me meegegroeid. Mijn interesses veranderen en ik ging qua schrijven wat meer de diepte in. Niet meer wegrennen maar gewoon benoemen wat er aan de hand is en hoe ik daar een richting aan geef. Ook ik heb absoluut geen perfect leven, maar waarom zou ik die niet perfecte dingen perse achter willen houden? Door dat niet perfecte leer ik mezelf ook aan veel meer stil te staan bij echt geluk door gewoon even letterlijk stil te staan en te kunnen zien wat er allemaal voor moois is. Ik luister veel meer naar mijn lijf (is die naam toch nog redelijk van toepassing;-), doe veel aan yoga, meditatie en zoek regelmatig even de natuur op om weer echt even tot mezelf te komen. Mijn focus is van heel ambitieus in werk verlegd naar ik. Naar ontdekken en beleven (reizen), goed voor mezelf en mijn lijf zorgen, een stukje zelf ontwikkeling, hier en daar een coachingsgesprek om mijn rare patronen wat beter te leren kennen en bovenal gewoon lekker veel dingen doen waar ik echt energie van krijg. Daar schrijf ik over in alle mogelijk vormen en met mij schrijven er regelmatige hele leuke mensen een gastblog over hun dromen, ambities, ontwikkeling, favoriete hotspots & reislust.

Ik hoop dat Lief voor je Leif je wat fijne inspiratie mag brengen en misschien wel een klein geluksmomentje hier en daar.  Liefs, Willemijn