• Minimalistisch leven

    Toen ik vorige week een post voorbij zag komen van Dani van Fitgirls over het minimaliseren van je leven, besefte ik eigenlijk pas dat dat al jaren is wat ik doe, minimalistisch leven. Zij gaf er alleen een (veelgehoorde) definitie aan, en door haar blog besloot ik zelf eens wat op papier te zetten over die trend die tegenwoordig haaks staat op waar we jarenlang naar op weg waren (of nog steeds zijn): zo veel mogelijk spullen verzamelen, en daarmee ons ‘geluk’ kopen.

    En dan heb ik het nu specifiek even over spullen, maar waar minimaliseren voor staat mag je eigenlijk zelf invullen. Voor mij zijn het de dingen uit mijn leven bannen die me weghouden van wat ik écht belangrijk vind. Spullen, status en social media bijvoorbeeld. Maar ook een pad volgen wat de mijne niet is, of doen ‘wat hoort’.  Ze verbloemen eigenlijk je kern, en laten je minder bewust nadenken over dat wat telt. Stapje voor stapje ben ik de afgelopen jaren van een redelijk materialistisch persoon naar een minimalistische leefstijl gegaan. Van nooit genoeg, altijd wat te wensen en mijn leven invullen naar het ideaalbeeld van een ander, naar bewust kiezen, voelen en besluiten wat ik wil dat er in mijn leven  is, en in mijn leven gebeurt. 

    Stap één
    Stap één in dat proces was me afvragen: waar krijg ik echt energie van? En doe ik genoeg dingen die me die energie geven? Toen ik na jaren in loondienst gewerkt te hebben, koos voor het onzekere bestaan van het ondernemer zijn, koos ik er tegelijkertijd voor om mijn materialistische leefstijl aan de kant te zetten en te gaan voor wat ik echt belangrijk vond. Het ondernemen was mijn droom, en ik had er op dat moment alles in de wereld voor over om die droom te laten slagen. Dat daar consequenties aan verbonden waren vond ik helemaal prima. Ik kocht bijvoorbeeld een jaar lang geen kleding meer, lette op streng op mijn uitgaven en stopte elke cent die ik overhield in mijn bedrijf. Gaandeweg ervoer ik dat het niet meer aanschaffen van nieuwe spullen me helemaal niks deed, en dat ‘het altijd meer willen hebben en wensen’ wegebde. Mijn focus kwam van uiterlijk meer op innerlijk te liggen. Door deze beslissing heb ik stapje voor stapje basic leren leven, en bewust leren kiezen. Dus niet: een heel goede baan met een top salaris en elke dag met buikpijn naar mijn werk, maar wel: blij zijn in wat ik doe, mooie herinneringen maken met lieve mensen, met vrijheid mijn dagen in kunnen delen en mijn passies uit kunnen voeren, en iets vaker op mijn geld letten. En daar kan alle rijkdom van de wereld niet tegenop. 

    Ontspullen & zonder huis 
    Want ook spullen, zekerheden en verplichtingen als een dure hypotheek om dat droomleven te kunnen bekostigen kunnen een zware last zijn op je schouders. Zo zwaar dat je eigenlijk helemaal voorbij gaat aan waarom je dit ook alweer wilde. Voor de buitenwereld? Om te voldoen aan het perfecte plaatje? Was dit je droom, heel hard moeten werken om bepaalde dingen te kunnen bekostigen? Prima als dat zo is, maar ik denk dat veel mensen zich die consequentie helemaal niet beseffen. Toen ik vorig jaar besloot om eens te kijken hoe het voelde om zonder huis te leven en echt even alle dingen die me gebonden hielden op te zeggen, begon het echte ontspullen. Bijna alles wat door mijn handen ging heeft de verhuisdozen niet gehaald. Het was niet waardevol genoeg, of ik wist dat ik er niks meer mee wilde als ik een nieuw plekje in zou moeten inrichten. Zowel letterlijk als figuurlijk viel er een last van mijn schouders door gewoon afstand te doen van dingen die ik eigenlijk helemaal niet nodig had. Ik verlangde naar rust in mijn hoofd, en in het jaar wat volgde waarin ik compleet thuisloos was, en mijn leven ook letterlijk in een backpack paste, kon ik voor mijn gevoel pas echt met een heldere blik naar de hele situatie kijken. Ik had geen verantwoordelijkheid om huur te betalen, en dat maakte dat ik op een veel meer creatieve manier naar levensinvulling ging kijken. Wat vind ik echt het belangrijkste, en hoe kan ik ervoor zorgen dat ik dat zoveel mogelijk in mijn leven ga proppen? 

    Minimalistisch wonen
    Dat maakte dat ik na een jaar wel weer een eigen plekje wilde, maar dan op mijn eigen manier.  Ik koos bewust voor een goedkopere woonruimte dan ik had, omdat ik andere dingen dan een mooi maar duur huis (ik heb een prachtig huis, lucky me), veel belangrijker vindt. Ook heb ik dat huis (wat meer lijkt op een grote yoga ruimte met authentieke balken, een oude houten vloer en heel veel wit), heel minimalistisch ingericht. In het begin was dat omdat ik dacht ”die spullen, die komen nog wel.” Maar eigenlijk merkte ik dat ik er helemaal geen behoefte aan had, om mijn hele huis vol te stouwen met zooi. Ik heb er dus nu alleen staan wat echt functioneel is, en ik ook echt gebruik. (ik heb bijvoorbeeld geen tv, en ook nog even geen bank, en ik heb ook niet 3 kasten nodig om alles kwijt te kunnen, want ik heb niks om die kasten te vullen) Die keuze kunnen maken om mijn huis niet vol te stouwen met spullen waar ik niks mee heb, en waar de aanschaf me van tegenstaat, brengt me alleen al zoveel geluk én bewustzijn. En ja, dat vinden mensen gek, en ik krijg er meer dan regelmatig opmerkingen over. Maar dat houdt me niet meer tegen om iets niet te doen. 

    Digitaal minimaliseren
    En met dat ontspullen ontstaat er ruimte in je hoofd. Ruimte die ik niet in beslag wil laten nemen door bijvoorbeeld social media. Iets wat, als je je er teveel door laat leiden, echt je leven kan beheersen. Een wereld die altijd maar ‘aan is’, waar alles perfect gaat en iedereen alles uit het leven haalt. Voor je het weet leef je een online leven, en besef je je na een tijdje dat je maar weinig echte gesprekken meer voert. Of kom je tot de conclusie dat je elke vrije minuut naar een scherm zit te kijken, en je jezelf nooit meer wat rust en ruimte gunt om tot jezelf te komen. Het digitaal minimaliseren was voor mij een meer noodgedwongen iets, simpelweg omdat ik al die ruis niet meer kon verwerken. Mijn telefoon gaat dus ’s avonds op vliegtuigstand, op social media apps (instagram) log ik me altijd uit, en een tv heb ik niet meer. Zo kan ik heel erg druk zijn, veel doen op een dag en al mijn dromen waarmaken zonder dat ik voorbij ga aan mezelf. 

    Aandacht voor wat je echt belangrijk vindt
    Dat is wat overblijft als je met een kritische blik naar je leven hebt gekeken. Heb je die spullen echt nodig? Maakt die nieuwe kleding je echt gelukkig? Dat zoveelste rondje social media om naar een ander zijn perfecte leven te kijken, is dat een toegevoegde waarde? Of is een fijn en echt gesprek met iemand die dichtbij je staat veel meer van waarde? Met welke mensen in je leven heb je nog écht contact? En welke mensen passen misschien niet echt meer bij je leven nu? En je droom, heb jij je dagelijkse leven zo ingericht dat je die droom kunt gaan waarmaken en dat het kans van slagen heeft? Kortom: wat is voor jou wél van waarde als je alle externe factoren; van je baan, je relatie, je vrienden, je tijdbestedingen, eens onder de loep neemt. Wat blijft er over? Zijn er keuzes die je anders kunt maken om meer bewust je leven te leven zoals jij dat graag ziet? Durf jij even los te laten wat hoort, en vooral te voelen wat bij jou past?

    Ikzelf heb één grote spiegel in hoe ik het leven vooral niet wil leven, en dat is de straat waar ik woon waar mensen wél bezig zijn met die uiterlijke schijn, waar mensen wel leven van aankoop naar aankoop en hun status ophangen aan dure spullen. En dat was even een confronterend iets toen ik daar 2 maanden geleden kwam wonen om daar mijn eigen balans in te kunnen vinden, maar tegelijkertijd ook een enorm mooie les. Het is me gelukt bij mezelf te blijven.

    X

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *