• Met liefdevolle ogen naar jezelf kijken

    Ik weet inmiddels dat ieder zijn eigen proces heeft. Dat het leven niet een kwestie is van ‘ik vertel je even hoe het werkt, dan kun je daar mee aan de slag, of dat en dat accepteren en loslaten’. Ieder heeft zijn eigen weg, zijn eigen hoogte en dieptepunten, inzichten en leermomenten.

    Jezelf liefhebben, ook als je om je heen alleen maar schijnbare perfectheden ziet, is ook zo’n proces. Blij zijn met wie je bent. Hoe je van binnen bent, maar ook van buiten. Het omarmen van alles wat helemaal jij is…met een zachte blik naar jezelf kunnen kijken, gewoon trots zijn.

    Strenge bril
    Ik denk dat de meeste van ons zichzelf door een enorm strenge bril bekijken. Een bril die soms tijden niks moois ziet, en alleen maar inzoomt op wat er blijkbaar niet goed is. Ik kan je dan vervolgens gaan vertellen dat die bril niet echt is, dat het een vertroebeld beeld is, en dat andere mensen je vaak veel meer vanuit liefdevolle ogen kunnen bekijken. Dat de buitenwereld een pracht mens ziet en dat alles waar jij onzeker over bent helemaal niemand opvalt. Here’s the thing: iedereen kan het heel hard roepen, maar het ook écht voelen en uitstralen, dat begint allemaal bij jezelf van binnen…en dat kan soms een eindeloos lange weg zijn.

    Mijn gedachten gingen met me aan de haal tijdens mijn wandeling vanochtend. Omdat het nu in de zomerperiode, wanneer iedereen opeens wat meer lichaam laat zien, zo speelt. De ontevredenheid, onzekerheid en het verhullen. Het eindeloze vergelijken, en niet blij kunnen of willen zijn met. En opeens was ik al wandelend mijn tranen aan het wegvegen. Niet van verdriet, maar omdat ik ontroerd was en op dat moment zó herbeleefde, de enorme strijd die ik heel lang met mijn lichaam heb gevoerd.

    Nooit goed genoeg 
    Bij mij was het ook nooit goed. Ik heb mijn hele jeugd in beslag laten nemen door mijn lijf. Door het niet eten, nog meer afvallen, weer aankomen omdat ik het niet kon volhouden, mezelf verstoppen omdat ik dacht dat ik ‘een dikke kont had’, zelfafwijzing wanneer ik in de spiegel keek, en me zo zo zo enorm rot voelen. Over mezelf. Over dat mooie lijf van mij, waar ik zoveel ‘imperfecties’ aan zag, die er eigenlijk allemaal niet waren. Het werd een gevecht van 10 jaar, waar ik zoveel tijd heb verspild aan mezelf niet goed genoeg voelen. Iets wat zijn weerslag had op de rest van mijn leven. Op mijn houding, mijn voorkomen, mijn kunnen en mijn levensstappen.

    Ik heb mijn lijf behandeld als ‘afval’ en toen ik dat doorkreeg, dat ik tegen mezelf werkte en daardoor nooit balans (en daarmee rust en acceptatie) zou vinden, heb ik de strijd opgegeven en ben ik samen gaan werken met mijn lichaam. Al 5 jaar eet ik inmiddels op ‘mijn eigen manier’. Meer calorieën dan ooit, maar nu wel in de vorm van voedingstoffen waar mijn lijf oprecht blij mee is. Ik ervoer in de jaren die volgden dat ik steeds minder bezig was met hoe ik eruit zag, omdat ik als nummer één prioriteit had om echt goed voor mezelf te zorgen. Om mega veel energie te hebben, elke dag te kunnen sporten om mentaal fit te zijn, om me goed te voelen en dát uit te stralen. Om letterlijk alles uit het leven te kunnen halen. 

    Liefde om je ware zelf te kunnen zien
    Mijn lijf en ik sloten langzaam een verbond. Alles wat ik nodig had om uiteindelijk mezelf van binnen (en daardoor ook van buiten) te kunnen accepteren, kwam op mijn pad. Ik leerde iemand kennen die mij letterlijk een zachte bril opzette die ik zo nodig had. Die me heeft geleerd om te kijken naar mezelf op de manier hoe hij mij zag. Helemaal goed zoals ik ben. Ik realiseerde me toen dat ik al die jaren iets aan mezelf heb gezien wat er niet was. Ik realiseerde me ook hoe vertroebeld je eigen beeld is, hoe dat niet berust op de werkelijkheid, en dat dat niet accepteren van wie je bent en hoe je eruit ziet ontstaat door het gebrek aan zelfliefde. Je hebt simpelweg de liefde nog niet in jezelf weten te vinden om je lichaam (en de kijk daarop) ook met liefde te behandelen. Want dat is het hele ding. Je hebt liefde voor jezelf nodig om je ware zelf te kunnen zien. Los te kunnen laten wat misschien niet helemaal perfect is, maar wel ‘jou’ is. Maar ook om door te krijgen dat jijzelf echt verantwoordelijk bent voor de werking van je lichaam. Hoe je je in je lijf voelt, of je energie hebt, en je lichaam met je meewerkt omdat je het geeft wat het nodig heeft. Mij gaf die zachte kijk van de ander het duwtje om die reis naar binnen aan te gaan, en ook daadwerkelijk te gaan voelen dat ik mooi ben zoals ik ben, in alle facetten. Gek hoe zoiets ‘kleins’ bij kan dragen, maar vanaf die periode heb ik nooit meer vanuit onzekerheid naar mezelf gekeken. Het was zo’n mooie doorbraak na zo’n enorm lange weg. 

    Maar hoe fijn het ook zou zijn: dat je jezelf mag omarmen en accepteren hoe je bent en hoe je eruit ziet is niet iets wat een ander je moet vertellen of wat je zomaar kunt leren. Als je je zo niet voelt, als je dat niet voelt als je naar jezelf kijkt, dan kun je dat ook niet forceren of zomaar van iemand aannemen die dat goed bedoelt. Het is een enorm mooie gedachte als we allemaal roepen dat de ander ‘er mag zijn’, wat ook zo is, maar jouw onvrede, jouw onzekerheid en jouw haat/liefde verhouding met je lichaam huist in jezelf. Dat is jouw stukje en dat kan een ander niet oplossen met een paar woorden. Ik heb me jarenlang afgevraagd waarom ik zo streng tegen mezelf was, waarom ik zo niet mooi vond wat ik zag, waarom ik niet doorhad dat mijn lichaam voeding wilde, in plaats van afkeuring en nog minder eten. Toen ik doorkreeg waarom, ik voelde me in mijn jeugd niet gezien, en dacht dat ik mooier, beter en slanker moest worden om wél gezien te worden en die liefde te ontvangen, kon ik pas die mentale switch gaan maken..

    Waar komt jouw stukje vandaan?
    Misschien een open deur, maar vraag je eens af wat er schuilgaat achter jouw onzekerheid, of haat/liefde verhouding met je lichaam. En of je dat oplost door door een enorm strenge bril naar jezelf te kijken. Door nooit tevreden te zijn. Door je lichaam caloriearm voedsel te geven, omdat je er nog niet uitziet zoals je eruit zou willen zien. Of door misschien uit onvrede juist meer te eten, omdat je voor je gevoel geen grip hebt. Vraag je af hoe jij je écht voelt over jezelf. Ben jij genoeg? In de kern? Vind jij dat je er mag zijn, ongeacht de minder mooie dingen aan jezelf? Of ben je van mening dat je pas iemand bent als je perfect bent? Of dat je goed genoeg bent als een ander jou goed en mooi genoeg vindt?

    Die strenge bril gaat veel verder dan alleen onzekerheid of imperfecties. Het is een samenloop van heel veel factoren wat alleen maar zijn weg kan vinden als je bij je eigen kern komt. Naar binnen keren, innerlijk groeien, stapje voor stapje vanuit liefde voor jezelf gaan leven. Inzien dat je maar één lijf hebt, waar je super dankbaar voor mag zijn, dat ervoor zorgt dat je alles kan doen, elke dag weer. Dat lichaam geven wat het nodig heeft. In voeding, in rust, in beweging. Dan zul je inzien dat gezond leven veel meer is dan slank zijn. Dat het gaat om houden van jezelf. Jezelf genoeg de moeite waard vinden om met liefde voor jezelf te zorgen. 

    En begrijp me niet verkeerd: je mag gerust streven naar verandering of verbetering. Ik sport al heel veel jaren elke dag, en dat doe ik ook om goed in mijn vel te zitten. Daar is niks mis mee, met liefde aan jezelf werken. Maar doe het vanuit liefde, en niet vanuit haat. Ga samen werken, in plaats van je lichaam tegen te werken, en sla er niet in door. Je wordt niet perse gelukkiger als je nog slanker bent of als je nul imperfecties meer hebt. Er is altijd wel iets. Het kan altijd mooier en nog beter, maar daar zit het hem niet in. Wel in liefde en acceptatie. Zet je gezondheid op één. Het is je grootste goed. Dat lijf van jou. Dat sleept je overal doorheen. Dat maakt zoveel mogelijk en is tot zoveel in staat. Wees er dankbaar voor, behandel het goed, wees je bewust van de impact die je erop hebt.

    Die liefdevolle blik komt dan vanzelf. 

    XX

    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    2 gedachten over “Met liefdevolle ogen naar jezelf kijken

    1. Anneke schreef:

      Lieve Willemijn,
      Wat super fijn geschreven weer zeg. Ik lees je blogs altijd ademloos. De balans erin en ook realistisch, dankjewel!
      Veel liefs

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *