• Je verantwoordelijkheid nemen voor wat je voelt

    Ik krijg regelmatig vragen over hoe je dan je innerlijke kind kunt gaan helen. Een simpel antwoord valt daar niet op te geven, maar ik kan je zo nu en dan natuurlijk wel wat tools en handvatten bieden. Je verantwoordelijkheid nemen voor wat je voelt is een eerste stap. Stoppen met naar een ander te wijzen, een ander verwijten te maken, een ander verantwoordelijk te houden voor hoe jij je voelt, en in plaats daarvan in de spiegel gaan kijken. In deze blog leg ik je precies uit wat ik daarmee bedoel en vertel ik je hoe jij ook stapje voor stapje die switch in je hoofd kunt gaan maken en vervolgens alles wat om je heen gebeurt als een uitnodiging kunt zien om op onderzoek te gaan bij jezelf van binnen. Om te groeien en te helen.

    Als ik eerlijk ben dan denk ik dat we allemaal wel ‘opgevoed’ zijn met de onbewuste gedachte of het idee dat wat we voelen aan de ander ligt.* Ik in ieder geval wel. Ik heb in mijn thuissituatie maar ook in mijn directe omgeving genoeg voorbeelden gezien van mensen die elkaar constant verantwoordelijk houden voor wat ze voelen. ‘Zij doet mij dat aan.’ ‘Hij doet me pijn.’ ‘Jij bent er niet voor me en daardoor…’ ‘Door jou voel ik me zo.’ Als kind kopieer je alles wat je om je heen ziet. Je ouders hebben wat dat betreft letterlijk een voorbeeldfunctie. Wanneer je dat soort voorbeelden krijgt, trek je als kind vervolgens conclusies. Anderen zijn verantwoordelijk voor mijn gevoelens. Die conclusie word je waarheid. Dat is waar je naar gaat leven. Je bent van mening dat anderen je pijn doen, je teleurstellen, dat je je op een bepaalde manier voelt omdat iemand je iets aan heeft gedaan. Wat we opgroeiend vergeten is om die zogenaamde waarheden te gaan ondervragen.

    Een ander kan je namelijk niks aandoen. En ik weet het, dat klinkt heel raar en onwerkelijk als je je hele leven die overtuiging hebt gehad. Ik leg het je uit. Vaak is iemand een aanleiding van een bepaald gevoel wat jij vervolgens ervaart. Diegene raakt dan iets in jou aan wat er al langer zat en wat op dat moment weer opspeelt. Het is dan het makkelijkste om naar die persoon te wijzen. ‘Door jou voel ik me waardeloos!’ In werkelijkheid kun je iemand nooit verantwoordelijk houden voor jouw pijn of jouw emoties. Waarom niet? Iemand kan enkel iets aanraken wat al speelde in jezelf. Iemand kan enkel een gedachte bevestigen die al veel langer in jouw gedachten rondging. Iemand kan enkel een gevoel vergroten wat jij al veel vaker ervaren hebt. 

    • Het speelt zich af bij jou van binnen: het is jouw ervaring.
    • Jij denkt gedachten, jij geeft bepaalde situaties en gebeurtenissen een betekenis, jij legt volgens jouw perspectief dingen op een bepaalde manier uit en daardoor ervaar jij emoties.
    • Jij hebt niet geheelde wonden. Jouw innerlijke kind draagt opgekropte emoties, trauma’s, pijnen en teleurstellingen met haar mee. Die wonden zijn jouw verantwoordelijkheid.

    Voorbeelden

    Wanneer je baas een kritische noot heeft op je werk en je wilt het liefst meteen in de aanval gaan en hem uitmaken voor van alles en nog wat omdat jij pijn en afwijzing voelt van binnen, is dat dan zijn schuld? Misschien doet deze situatie je herinneren aan vroeger. Misschien werd je als kind veel bekritiseerd. Op school, door je ouders. Op zo’n moment voel je je weer dat kleine meisje dat altijd iets verkeerd doet. Het is een oude wond die opspeelt in een heel ‘onbenullige’ situatie. Wat veel mensen doen is de emotie die ze echt voelen, pijn, afwijzing, afdekken met een andere emotie: boosheid. Je kunt je op zo’n moment richten op je baas, want dat is tenslotte echt een asshole die altijd kritiek op iedereen heeft. Dan hoef je de pijn die je diep van binnen ervaart even niet te voelen en ook niet naar jezelf te kijken. In werkelijkheid focus je je dan op de verkeerde persoon. Dit is jouw verantwoordelijkheid, jouw gevoel en jouw ervaring. Jij mag naar binnen kijken. Jij mag met de pijn gaan zitten. Jouw innerlijke kind heeft misschien de overtuiging dat ze geen fouten mag maken, omdat dat haar minder waard maakt. Jij mag haar op zo’n moment geruststellen.

    We kennen dit gevoel ook allemaal wel: teleurgesteld zijn in iemand. Veel mensen voelen dan de noodzaak om dat aan die persoon te laten weten. Wat je op zo’n moment doet is het negeren van het gevoel bij jou van binnen en je vol focussen op de ‘dader’. Jij bent het slachtoffer. Door een verwijt te maken dat je teleurgesteld bent in iemand, omdat diegene er niet voor je was bijvoorbeeld, hoop je dat je je beter zult voelen. Diep van binnen schuilt er een teleurgesteld kind in jezelf. Jij voelt je op zo’n moment weer dat teleurgestelde meisje dat niet gezien werd zoals ze gezien wilde worden. Teleurstelling hebben we als kind allemaal veelvuldig meegemaakt. Wanneer je je verantwoordelijkheid neemt ga je in de spiegel kijken.

    Vragen die je jezelf op zo’n moment kunt stellen:

    • Wat is hierin van mij? Is dit gevoel een gevoel wat ik als kind veel heb ervaren? Was teleurstelling een thema bij mij vroeger?
    • Hoop ik iets van iemand te krijgen wat ik mezelf eigenlijk moet/mag geven?
    • Wat is nu op dit moment een liefdevolle actie voor mijzelf en mijn innerlijke kind?
    • Was mijn verwachtingspatroon te hoog? 
    • Verwacht ik iets van iemand wat diegene helemaal niet waar kan maken, is het dus wel realistisch dat te verwachten? 
    • Heb ik mijn behoefte wel gecommuniceerd? (We gaan er altijd maar vanuit dat de ander op de hoogte is van wat we graag willen..)


    Ook deze situatie is een uitnodiging om te helen. Jouw innerlijke kind communiceert met jou door je lichaam. Ze laat weten dat er iets speelt, dat ze teleurgesteld is, zich niet gezien of gehoord voelt. Het enige wat ze op dat moment wil is gezien en gehoord worden door JOU. Jij kunt dit moment aangrijpen om naar binnen te keren, de pijn die je voelt te accepteren en te omarmen en liefdevol tegen je innerlijke kind te gaan praten.

    Je op de ander richten zorgt ervoor dat je je eigen pijn even niet hoeft te voelen. Je hoeft daardoor ook niet naar jezelf te kijken. Maar het zorgt er ook voor dat je al die mooie uitnodigingen van het leven niet aangrijpt om je wonden te helen, om te leren over jezelf, zelfkennis op te doen. Je mist daardoor de uitnodiging om te groeien.

    *Note: het kan ook de andere kant op. Er zijn ook mensen die denken dat zíj verantwoordelijk zijn voor de gevoelens van anderen. Je hebt in het innerlijk kind werk mensen die geven (de caretakers; zij denken dat zij verantwoordelijk zijn voor de gevoelens van anderen) en mensen die nemen (die vinden dat anderen verantwoordelijk zijn voor wat zij voelen).


    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *