• Je ouders vergeven

    Wanneer je aan je gewonde innerlijke kind gaat werken is vergeving, het vergeven van je ouders (opvoeders) in dit geval, een onderwerp waar je niet omheen kunt. En hoe bevrijdend vergeven vaak ook klinkt, uit eigen ervaring weet ik dat dit een zwaar en moeilijk en vooral langdurig proces kan zijn. Misschien vraag je je op dit moment af: is het nodig om mijn ouders te vergeven om zelf verder te kunnen? Staat het niet of nog niet kunnen vergeven mijn helingsproces in de weg? In deze blog deel ik de inzichten die ik de laatste jaren hierin heb opgedaan.

    Belangrijke gedachten:

    Voor ik je ga vertellen over mijn inzichten op het gebied van vergeving en wat er naar mijn idee nodig is om je ouders te vergeven wil ik eerst wat belangrijke gedachten met je delen.

    Ze hebben gedaan wat ze konden met het bewustzijn wat ze hadden

    Daar mag je van uitgaan, echt. Alle ouders voeden op met de allerbeste intenties. Ze doen wat ze kunnen met de tools die ze hebben. Ze geven wat ze kunnen bieden. Iedere ouder wil het allerbeste voor zijn kind. Maar niet iedereen is in staat om dat allerbeste te bieden. Ouderschap is een vaardigheid, geen natuurlijk of biologisch iets. Veel ouders missen de vaardigheden die nodig zijn en kopiëren onbewust de opvoedskills van hun eigen ouders. Ze doen simpelweg wat ze kennen vanuit hun eigen jeugd. Jouw ouders hebben op hun manier hun best gedaan. Deze gedachte doet niks af aan jouw pijn en jouw wonden, deze gedachte zorgt voor een milde blik. Deze gedachte verzacht.

    Ook jouw ouders zijn gewond

    Jouw ouders komen ook uit een gezin. Hebben ook een jeugd gehad. Zijn ook kind geweest. En hun ouders hadden ook hun gebreken. Misten ook tools. Hadden ook weer eigen pijnen. Dus jouw ouders zijn opgroeiend ook gewond geraakt. Als jij als kind fysieke en emotionele aandacht hebt gemist, een arm of een knuffel, een ‘ik hou van je’, dan is er een grote kans dat jouw vader of moeder dat zelf ook nooit ervaren heeft. Jullie dragen hierdoor dezelfde wonden. Echte vergeving is daarom misschien wel de wonden van je ouders erkennen en hen die fysieke en emotionele aandacht gaan geven die jij opgroeiend zo gemist hebt.

    Wil je je ouders vergeven om hen te bevrijden of om jezelf te bevrijden?

    Wil je je ouders vergeven omdat je een gevoel van schuld ervaart voor de boosheid, woede of wrok die je tegenover hen voelt? Of wil je je ouders vergeven omdat je zelf gebukt gaat onder die negatieve gevoelens? Veel (volwassen) kinderen ervaren schuldgevoelens tegenover hun ouders. Zij zien hun ouders lijden door het gedrag wat ze hebben en voelen zich daarom bijna verplicht om een poging te doen om hun ouders te vergeven. Vergeven doe je in eerste instantie echt voor jezelf en pas wanneer jij daar klaar voor bent. Je vergeeft omdat jij niet langer gebukt wilt gaan onder bepaalde gevoelens die je regelmatig ervaart. Omdat jij niet telkens in gevecht wilt zijn met je verleden. Omdat jij ruimte wilt maken voor liefde, empathie en compassie, gevoelens waar geen plaats voor is als er haat en wrok en boosheid in je huizen. Je ouders vergeven omdat je je schuldig voelt werkt niet. Jouw ouders zijn verantwoordelijk voor het vergeven van zichzelf voor wat ze gedaan of nagelaten hebben. Hiermee bevrijden zij zichzelf. Dat is hun proces. Jij hebt jouw eigen proces.


    Wat is er nodig/wat draagt bij aan het proces van vergeving?

    Dit is natuurlijk helemaal afhankelijk van wat je met je meedraagt. Dit heb ik ondervonden wat nodig is:

    Openheid
    Als kind wil je dat je ouders naar jouw kant van het verhaal luisteren. Dat ze bereid zijn te luisteren naar hoe jij je kindertijd beleefd hebt, hoe moeilijk dat ook voor ze is en hoeveel afwijzing ze daardoor ook voelen. Jij mag vertellen welke pijnen er spelen, waar je het moeilijk mee hebt, wat je gemist hebt, wat je ze verwijt. Daar mag allemaal ruimte voor zijn. En andersom mag jij luisteren naar hun kant van het verhaal. Naar hoe zij in die tijd in het leven stonden. Hoe zij die periode, de opvoeding van jou, beleefd hebben. Wat hun worstelingen waren, wat ze moeilijk vonden. Wat ze zichzelf verwijten. Zonder dat je elkaars waarheid probeert te verdraaien, zonder dat je je ego de overhand laat nemen, luisteren.

    *De vraag is of zij hiertoe bereid zijn, om zo’n open en kwetsbaar gesprek te hebben. Veel mensen zijn nog niet zover in hun ontwikkeling dat ze met afwijzing en kritiek om kunnen gaan, of communicatief vaardig om een kwetsbaar en open gesprek te voeren. Het is belangrijk dat jij dat zelf goed inschat. Doe het niet wanneer je denkt dat ze het niet aankunnen want dan leidt het alleen maar tot meer conflict. Je zou ze in plaats daarvan een brief kunnen schrijven.

    Je ouders vragen naar hun kindertijd
    Je ouders weer als mensen gaan zien, in plaats van als opvoeders. Zoals ik aan het begin van deze blog al zei: ook jouw ouders zijn gewond. Wanneer je de shift maakt van gewond kind naar een gelijke volwassene, je gaat naast je vader of moeder staan door simpelweg naar hem/haar te luisteren en je bent bereid om ook in je vader of moeder een gewond kind te zien, dan kan dat echt bijdragen aan je helingsproces en ook aan het proces van vergeving. Wanneer je naar het levensverhaal van je vader of moeder gaat luisteren zie je ook hún pijn. De pijn die ze misschien wel nooit geheeld hebben. Je kunt je inbeelden waar zij doorheen zijn gegaan, wat zij gemist hebben of nooit ervaren hebben. Iets wat ook invloed heeft gehad op jouw opvoeding. Wanneer je ouders echt hun kwetsbaarheid durven tonen en jou durven delen in hun wonden dan zorgt dat ook voor een andere, veel diepere connectie tussen jullie.

    *De vraag is of zij hiertoe bereid zijn. De realiteit is dat veel ouders nog zo worstelen met hun verleden dat dit veel te pijnlijk voor hen is.

    Het herstellen van de breuk
    Sorry. Ik heb je tekort gedaan. Ik heb het verkloot. Ik zie je pijn en ik zie mijn deel daarin. Ik zie waar je doorheen gaat en ik weet dat ik daar een aandeel in heb gehad. Je hebt dit niet verdiend. Het lag niet aan jou. Het was niet persoonlijk. Dat is wat je als kind nodig hebt om te horen. Wat er ook voorgevallen is, het herstellen van een breuk als je ouder bent is zó ontzettend belangrijk. Zelfs jaren later. Enerzijds is het een stukje erkenning dat waar je doorheen gegaan bent als kind echt was. Het draagt bij aan het acceptatieproces: dit is er gebeurd. Het was niet alleen mijn realiteit. Ik heb het niet allemaal verzonnen. En ook: het lag niet aan mij, iets wat vaak jarenlang door je hoofd heen gaat. En ook helpt het mee in het proces van vergeving. Als je ouders zich kwetsbaar op durven te stellen en hun fouten erkennen dan zijn ze mens. Wanneer je je kwetsbaar opstelt kunnen anderen zich met je verbinden. Dan zit je in de heart space en niet in de mind/ego space. Als kind voel je liefde en compassie en zachtheid wanneer je ouders weer even echt mens zijn.

    Tijd
    Vergeven doe je niet op afroep. Wanneer de pijn diep zit en het gaat om een grote gebeurtenis of periode uit je verleden dan ben je vaak niet in staat om na een sorry te vergeven. En dat hoeft ook niet. Vergeving is een proces. Een proces wat soms je hele leven in beslag kan nemen. Een proces waarin je zelf als mens groeit, en daardoor ook in staat bent de ander op een andere manier te gaan zien. Een proces waarin je empathie en compassie ontwikkeld, en daardoor jezelf in een ander zijn schoenen kunt zetten. Een proces waarin je heelt, en je langzaam merkt dat je de boosheid en wrok niet meer nodig hebt om wat er gebeurd is te rechtvaardigen voor jezelf.

    Zelf ouder worden
    Dit heb ik zelf (nog) niet ervaren, maar zie ik wel veel om mij heen. Wanneer je zelf vader of moeder wordt snap je pas wat voor enorme verantwoordelijkheid het is om een klein mensje groot te brengen en af te leveren aan de wereld. Je ervaart zelf hoeveel twijfel je hebt als ouder of je het wel goed doet. Hoe onzeker je je voelt. Hoeveel je jezelf verwijt om wat je allemaal nalaat of niet goed doet. Hoe hectisch en allesomvattend het ouderschap is. Hoe makkelijk je een slechte keuze maakt. Wanneer je zelf kinderen hebt ga je automatisch anders naar je eigen ouders kijken. Snap je beter waar zij doorheen zijn gegaan. Ontstaat er meer begrip. Ook voel je de diepe liefde die je hebt voor je kinderen en zul je misschien daardoor ook zien dat ondanks dat je ouders fouten gemaakt hebben en niet de ouders konden zijn waar jij naar verlangde, zij toch onvoorwaardelijk van je houden.


    Is het vergeven van je ouders nodig om verder te kunnen in het helingsproces?

    In elk spiritueel boek lees je dat vergeving dé stap is op weg naar heling. ‘‘Forgiveness is the attribute of the strong,’’ zoals Mahatma Ghandi zo mooi zegt. Oprah zegt dat echte vergeving is dat je kunt zeggen: ‘‘Thank you for that experience.’’ Maar vergeving, hoewel heel helend en bevrijdend, is echt niet iets om te forceren. Vergeven doe je pas als jij daar klaar voor bent. Is die tijd nog niet gekomen dan is dat zo. Vergeven is niet moeten. Je bent niet minder mens als het je (nog) niet lukt om te vergeven. Je bent niet zwak als je niet in staat bent te vergeven. Vergeving heeft geen stappenplan of checklist en ook kan de de vorm van vergeving voor iedereen verschillen. Nog niet kunnen vergeven hoeft je eigen helingsproces niet in de weg te staan. Je kunt vergeving zien als een onderdeel van je levensreis. Het is niet een drempel over stappen, het gaat in fasen. En elke keer laat je wat meer los. Merk je dat vrede hebben met je verleden samen kan gaan met de wonden die je met je meedraagt. Met de pijn die je nog steeds voelt. Dat er ruimte is voor beide. Je ontwikkelt jezelf, je leert, je groeit. Op die reis lukt het je misschien om beetje bij beetje met een andere, zachtere en meer begripvolle blik naar je ouders te kijken. Lukt het je na een tijd om van hen te houden en hen te waarderen in dit moment. Zie je wie ze nu zijn en zijn geworden, dat ook zij een reis hebben afgelegd. En kun je gaandeweg jouw eigen vorm van vergeving vinden.



    Lief voor je Leif heeft een online programma dat helemaal in het teken staat van je gewonde innerlijke kind. In dit 10 weken durende programma ga je je eerste stappen zetten in het innerlijk kind werk. Observeren, reflecteren op je kindertijd, helen, jezelf heropvoeden, het komt allemaal aan bod. Je ontvangt waardevolle tools en guides en mijn begeleiding, digitale steun en support. Vertel me meer over het programma!


    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *