• Je innerlijke kind helen: 4 lessen uit mijn proces

    Ik ben al een aantal jaren op weg in het helen van mijn innerlijke gewonde kind. Een reis vol met ups en downs, pittige confrontaties, diepe pijnen en mooie doorbraken. In deze blog wil ik je 4 lessen uit dat proces meegeven. Zie het als een liefdevol steuntje in de rug om door te gaan, door te zetten, en vooral bij jezelf te blijven in dit proces.

    Jij bent niet verantwoordelijk voor de gevoelens van anderen

    Als een overduidelijke ‘caretaker’, iemand die zich verantwoordelijk voelt voor de gevoelens van andere mensen, was dit mijn halve leven een enorme strijd. En nu ik middenin mijn proces zit, en genezen ben van deze vorm codependency, ervaar ik zo nu en dan dat andere mensen mij verantwoordelijk willen houden voor hun gevoelens. Als je je als mens gaat verdiepen in het helen van je innerlijke kind, kan dat voor pijnlijke gevoelens bij de mensen die dichtbij je staan zorgen. Zij snappen niet waarom jij nu alles boven moet gaan halen, en vinden het pijnlijk om naar hun deel in dit geheel te moeten kijken. Ook maakt jouw proces en jouw groei iets in hen los. Jij ziet de wereld opeens veel groter, jij gaat bepaalde patronen vanuit je opvoeding herkennen. Zelfs als je niet deelt in je proces (wat heel begrijpelijk is en ook niet hoeft), kan dat toch op een onbewust niveau voor wrijving zorgen. Ik hoop dat je sterk genoeg bent om in deze situaties bij jezelf te blijven, en dat je je realiseert dat jij in geen enkele situatie verantwoordelijk bent voor de pijn of de emoties van iemand anders. Je houdt enkel een spiegel voor wat er speelt in henzelf (wat zij zelf nog niet aangegaan zijn). Mijn ervaring is dat ‘we’ als gewonde kinderen het heel moeilijk vinden om te kiezen voor onszelf, voor ons eigen geluk, en zo steeds een beetje minder verantwoordelijkheid te voelen voor een ander zijn welzijn. Maar dat mag je doen, dat moet je doen, kiezen voor jezelf. Dat zouden we allemaal moeten doen.

    Jij bent wél verantwoordelijk voor jouw gevoelens en emoties

    Jaren geleden startte de reis naar mezelf. Zoals ik al eerder vertelde: ik had geen idee dat ik aan het helen was. Ik was gewoon op reis. En iets wat ik al heel snel op die reis leerde is dat ik verantwoordelijkheid moest nemen voor alles wat in mij bestaat. In het verleden verviel ik heel vaak in een slachtofferrol, en ik kon ook goed verwijten maken naar een ander. Daarmee vergat ik naar mezelf te kijken, en de oorzaak van het probleem aan te pakken. Wanneer je de volle verantwoordelijkheid neemt voor alle reacties in jezelf, voor al je triggers, je pijn, je gevoelens en emoties, dan is alles voor jou een uitnodiging om je innerlijke kind te helen. Leer jezelf aan altijd naar binnen te kijken, wanneer je ‘denkt’ of van mening bent dat een ander iets in je losmaakt of een ander je iets aandoet. Wanneer mensen je kritiek geven, aanvallen, afwijzen, teleurstellen, hun emoties dumpen, wanneer ze een wond in je aanraken, dat is jouw uitnodiging om te helen van de pijnen in jezelf. (En ja, dat is het tegenovergestelde van wat we vrijwel allemaal geleerd hebben te doen.)

    Mensen hoeven je niet te begrijpen

    Ik voel als volwassene nog steeds weerstand in mezelf als mensen me niet begrijpen. Mijn innerlijke kind laat luidkeels van zich horen op zulke momenten. En logisch. Als kinderen hebben we zo’n verlangen naar erkenning, naar acceptatie, naar liefde en ook naar begrip. Wanneer een ander je niet begrijpt voelt dat alsof je afgewezen en verlaten wordt. Een teken dat de wonden in jezelf nog niet geheeld zijn. In mijn eigen geval betrapte ik mezelf er regelmatig op in gesprekken met mensen dat ik zo ver ging dat waar ik voor stond aan het begin van het gesprek, mijn ervaring of standpunt of wat dan ook, dat ik dat zelf compleet onderuit had gehaald als ik merkte dat de ander me niet begreep. Ik paste me aan, ik verdraaide mijn waarheid, ik ging over tot people pleasing. Alles om maar begrepen te worden. Of ik voelde me na zo’n gesprek nog uren vervelend, afgewezen, alleen. Je kunt niet bij jezelf blijven als je ernaar verlangt om begrepen te worden. Mensen zullen je niet altijd begrijpen, dat is een feit. Zeker niet in het innerlijke kind werk. Wanneer je merkt dat je graag begrepen wilt worden door een ander is dat een teken dat jouw innerlijke kind graag gezien en gehoord wil worden. Dat begrepen willen worden is een wond, en dat begrepen willen worden mag je opnieuw bij jezelf van binnen oplossen. Blijf bij jezelf en neem na zo’n soort gesprek een moment om de gevoelens er te laten zijn. Zoek de stilte op, erken waar je naar verlangt, geef dat aan jezelf en kom weer terug bij je eigen waarheid. Een mantra: het is oké als mensen me niet begrijpen.

    Niemand heeft het recht iets te beweren over jouw kindertijd

    ‘Zo slecht was het allemaal toch niet? Je bent toch niet mishandeld, of…? Je hebt het over trauma, weet je wat een écht trauma is? Kun je het niet gewoon achter je laten, verder gaan met je leven?’ Ik wil je dit graag meegeven: niemand beslist voor jou wat trauma is en wat niet. Trauma omvat elke ingrijpende en pijnlijke gebeurtenis die je als kind niet kon verwerken. Trauma is voor iedereen anders, omdat we allemaal anders zíjn. Een ander kan niets zeggen over wat jij hebt doorgemaakt. Over hoe dingen op jou zijn overgekomen. Over jouw realiteit. Over je innerlijke gevechten, je niet vervulde behoeften, je gevoelens, je pijn. Deze ervaringen hoeven door niemand goedgepraat te worden. Mensen hoeven het ook niet te begrijpen of te erkennen. Het is jouw ervaring, het is jouw waarheid, en daar mag je 100% op vertrouwen. Ook in zulke situaties is het een uitdaging om bij jezelf te blijven, maar doe dat alsjeblieft.

    Note

    Een extra opmerking omdat ik merk dat het innerlijk kind werk, hoewel jullie er allemaal met zoveel liefde en enthousiasme op reageren, soms wat losmaakt. Je ouders hebben je naar het beste van hun kunnen opgevoed. Daar wil ik in blijven geloven, en ik hoop jij ook. Je start dus niet met het innerlijke kind werk om je ouders of je opvoeding onderuit te halen. Allesbehalve. Je doet het werk niet om een schuldige aan te kunnen wijzen, of iemand verwijten te kunnen maken. Jij bent nu als volwassene verantwoordelijk voor alles wat speelt in jezelf. Maar om die dingen in jezelf aan te kunnen gaan moet je soms gaan wroeten. En als je nu inmiddels zelf een ouder bent dan kan het me voorstellen dat dit alles wat dubbel voor je voelt. Je hebt met je eigen wonden te maken, en je vraagt je misschien af: kun je het dan eigenlijk nooit goed doen voor je kind? Hoe zorg ik er nou voor dat mijn kind niet beschadigd raakt? Dat gaat niet. Dat kun je niet voorkomen. We zijn mensen, we maken fouten. Zoals Dr. Shefali ook zegt: als ouder ben je hier om te leren van je kind, niet andersom. En daarom is het ouderschap ook, denk ik, de allermoeilijkste taak. Er staan twee waardevolle blogs online die je meer over bewust ouderschap kunnen vertellen, daar wil ik je graag naar doorverwijzen. Je vindt ze hier en hier.



    Foto: Unsplash

    Wil je meer weten over het innerlijke kind werk? Ben je benieuwd welke stappen je zelf kunt zetten? Ik help je graag op weg! Op deze pagina vind je verschillende losse guides (ebooks) die dieper ingaan op het werk, het reflecteren op je kindertijd en het helingsproces.

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *