• In een wereld met zoveel moois

    Alleen op reis. Door alle droomdoeners die op Lief voor je Leif al vele blogjes vulden met hun reisverlangens lijkt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En misschien is dat tegenwoordig ook wel zo. Als je het eenmaal hebt ervaren wordt het verlangen steeds groter en heb je het gevoel weg te móeten. Ik kon me er tot een paar weken geleden geen voorstelling van maken, maar inmiddels snap ik het steeds beter.

    Angst weerhield me van de eerste stap, het avontuur waar ik voornamelijk het laatste half jaar best wel een beetje nieuwsgierig naar was. Ik had te weinig vertrouwen in mezelf om zoiets te ondernemen (dat maakte ik mezelf wijs) en betrapte me er vaak op dat ik in oude patronen dacht. Ik was af en toe nog steeds dat meisje van 4 jaar geleden die toen nog in een veel kleinere wereld leefde en handelde. Ik heb me niet bij dat gevoel van angst neergelegd en was me wel degelijk bewust van het feit dat het allemaal in je hoofd zit en dus niet bestaat. Door jezelf elke keer toch verder uit te blijven dagen in situaties en wél dat aan te gaan waar je ‘bang’ voor bent, groei je als mens.

    En toen was ik opeens aan de andere kant van de wereld.

    Het niks moeten, alles mogen, het pure, je oneindig vrij voelen. Je alleen in een andere wereld bevinden vergroot je perspectief. Verplicht je afstand te doen van je gewoontes en je aan te passen aan hoe het leven daar gaat. Je word flexibeler en plant minder, en ziet alles precies zoals het ook is. Mensen weten niks van je en daarom is de manier waarop je naar elkaar kijkt veel zachter en maak je sneller contact. Iedereen leeft en laat elkaar leven, een sfeer die ik zelf als enorm fijn heb ervaren.

    Mijn Bali avontuur heeft me sterker gemaakt. Ik heb, 24 uur per dag met mezelf, ook genoeg moeilijke momenten gekend, maar veel minder dan ik van tevoren dacht. Ik heb genoten van alle rust en de tijd die ik zo hard nodig bleek te hebben en voelde me elke dag meer in mijn kracht. Het vertrouwen wat je opdoet uit zoiets is oneindig en wordt mijn basis om nog veel meer aan te kunnen gaan..(en ja, het is echt waar, je verlangen naar het volgende avontuur wordt alleen maar groter;-). De leermomenten? Ik besef me dat ik misschien niet alles uit mijn eerste solo reis heb gehaald omdat ik uit voorzichtigheid vaker voor safe koos. Je voelt je alleen soms kwetsbaarder en denkt ook langer over stappen na dan dat je met z’n tweetjes bent. Ik hoop daarin te groeien. Ook kwam ik tot inzicht dat ik heel goed met mezelf kan zijn, maar als ik voor langere tijd weg zou gaan ik echt wel verlang om dingen te delen met iemand.

    Bali was een begin. Mijn begin. Met prachtige natuur, spiritualiteit, ongelofelijk veel behulpzaamheid, lieve mensen en heerlijk eten. Het werd mijn eerste stapje in deze wereld dat zoveel moois kent. Een wereld waarin we enorm dankbaar mogen zijn dat we in een land als Nederland leven, maar dat dat georganiseerde, ‘alles voor elkaar leventje’ ook lang niet zaligmakend is, was me allang duidelijk. Indonesië kon me niet harder raken dan door de enorme vriendelijkheid van de mensen die vaak zo weinig hebben en toch zo dankbaar en gelukkig in het leven staan.

    Liefs

    Willemijn
    Willemijn

    '29. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, sportmomentjes op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan haar voeten.'

  • lekker lezen

    2 gedachten over “In een wereld met zoveel moois

    1. Iris schreef:

      Wat een ontzettend mooie ervaring! Het is ook heel herkenbaar om jezelf soms terug te vinden in oude patronen. Het zit soms gewoon nog in mijn hoofd, terwijl ik weet dat ik heel erg veranderd ben op de goede manier. Ik weet dat ik meer dingen durf en doe, maar op onzekere momenten wil dat “oude” nog wel eens naar boven komen. Wat heb je dit mooi omschreven, geweldig stuk dit!

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Ah wat lief. Ja, en zelfs als je toch al jaren niet meer in die oude denkpatronen zit kun je af en toe echt nog wel een ‘terugval’ hebben. Met volle angst vooruit, toch:-) xx

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *