• Ik kan het leven weer gewoon beleven

    De afgelopen maanden had ik lichtelijk ‘last’ van een soort ontheemd gevoel. Er was opeens rust, en daarmee voelde ik ontzettende onrust. Ik ging op zoek naar nieuwe prikkels, had de neiging om weer 10 nieuwe projecten op te gaan zetten en mijn leven totaal om te gooien. Op de automatische piloot eigenlijk, omdat de afgelopen 6 jaar als een soort niet te stoppen rollercoaster voelde. 6 jaar waarin er niet één jaar tussen zat waarin mijn leven een soort van kabbelend beekje was. Ik ben er in een sneltreinvaart doorheen gesjeesd, en omdat zwart/wit toch wel een beetje mijn karakter weergeeft, is het bij mij dan ook alles of niks. Na jaren stilstaan moest ik op mijn 23e opeens alles omgooien, want ik had al zoveel kostbare tijd verloren. En dat heb ik geweten. Ik begon een nieuw leven in een nieuwe stad. Ik vond een mega leuke baan, en werd toen op straat gezet. Ik verruilde mijn bestaan als werknemer voor het bestaan als eigen baas en werkte aan de leukste opdrachten. Ik begon met Lief voor je Leif. Vond een passie in het schrijven van versjes. Ik vond en verloor intense liefde. Zette voor een jaar mijn innerlijke groei op nummer één. Zegde mijn huis op. Maakte een droomreis. Leerde langzaam overal thuis te kunnen zijn. En maakte een rits van ingrijpende gebeurtenissen mee die allemaal hebben bijgedragen aan hoe (sterk) ik nu in het leven sta.

    En in al die snelle, heftige en intense jaren was ik onbewust toch een beetje op zoek naar balans, naar de rem in die achtbaan die maar nooit leek te stoppen. Want er trok zoveel aan me, altijd. Ik had zoveel te ‘doen’, er deed zich in mijn leven zoveel voor. Ik had het ene nog niet getackeld of het volgende was er alweer. Al die tijd werden er zoveel dingen op me afgevuurd dat ik non stop in een soort van overlevingsstand stond. Ik was voorbereid op. Weer een tegenslag, weer een grote uitdaging, weer iets wat ik aan moest gaan in mezelf, weer iets wat ik moest verwerken om verder te kunnen, weer een einde van iets, weer een verandering. En ondertussen werkte ik keihard. Heb ik op werkgebied ook enorme stappen gezet, terwijl er in mij zoveel gaande was.

    En nu zit ik hier op 29 september op zaterdagochtend deze blog te tikken en komt het besef binnen dat die rust die ik de afgelopen maanden voelde veel meer is dan alleen de betekenis van het woordje ‘rust’. Ik ben erover gaan nadenken, en zonder dat ik het zelf doorhad ben ik misschien wel beland waar ik ooit gehoopt had te belanden. Ik gunde mezelf toen ik 23 was (en de bodem van het leven aardig geraakt had) vooral rust en liefde in mezelf, maar ook onafhankelijkheid, vrijheid en elke dag vanuit mijn hart met een big smile mooie dingen kunnen verwezenlijken.

    En dat is precies wat er nu is. Wat het woordje ‘rust’ omvat. Het is de innerlijke balans die maakt dat het leven niet meer continu een strijd of uitdaging is, maar dat ik vanuit mezelf zoveel meer aan kan, en het daarom gewoon als ‘leven’ zie. Het omvat een soort van einde van een ‘zoektocht’. Naar zingeving, naar talent, naar passie, en misschien wel het meest naar erkenning. Het omvat dat ik nu veel meer in staat ben dingen in mezelf te zoeken, dan altijd buiten mij zoals ik deed. Het omvat het op een rijtje hebben van mijn kernwaarden, en ook het punt dat de mensen om mij heen die kernwaarden 100% accepteren zodat ik eindelijk 100% mag zijn wie ik ben. Het omvat het accepteren van alles wat anders loopt, en erop durven vertrouwen dat dat ook zijn redenen heeft.

    Dat is de rust die ik bedoel.

    En nu? Is mijn persoonlijke pad van innerlijke groei dan ten einde? NEE, haha. Gelukkig niet. Ik ben ook absoluut niet verlicht, ofzo. Er blijft genoeg ‘werk’ te doen, gewoon omdat dat het leven heet. Believe me, er zijn nog genoeg kamertjes binnen in mij die nog nooit daglicht hebben gezien, en dat is helemaal OK.

    Maar deze rust en deze balans in mij, of dat nu iets tijdelijks is of niet, was meer dan welkom.

    Ik heb voor het eerst sinds jaren gevoelsmatig tijd. Voor andere dingen dan alles op de rit proberen te krijgen. Dan mezelf op de rit krijgen. Ik kan weer het leven in z’n geheel zien. Het gewoon beleven in het nu en niet zozeer proberen te overleven. Ik hoor mezelf al een hele lange tijd ‘goed’ antwoorden op de vraag hoe het met me gaat (en dat verbaasde me de eerste keren enorm). Dat ik geen ‘maar’ hoefde toe te voegen aan dat antwoord, dat alles al een tijdje goed is zoals het is.

    Er is blijkbaar weer een basis, van binnen.

    En dat is heerlijk.

    X

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *