• Ik heb iets besloten

    Lief voor je Leif komt op een iets lager pitje en daar sta ik met heel mijn hart achter. En hoewel ik echt wel weet dat ik daar niemand een verklaring voor schuldig ben wil ik je toch een beetje meenemen in mijn beleving en wereld.

    De afgelopen maanden heb ik vooral alle ballen hoog proberen te houden. En dat zijn er nogal wat. Ik heb mijn werk als zzp’er voor verschillende bedrijven, ik heb mijn werk voor Lief voor je Leif (in de vorm van de versjes, de verkoop in winkels en online en de samenwerkingen) en ik heb de blog. En lange tijd heb ik mezelf afgevraagd wat ik nou eigenlijk het belangrijkste vond, en wat de hoogste prioriteit heeft. En dat ben ikzelf. Ik, mijn leven, mijn dromen. Mijn blog is een weerspiegeling van mij en mijn leven, en is uitgegroeid tot iets wat niet zomaar meer een hobby is. Het schrijven van blogs, het posten op social media, de berichtjes en mailtjes die ik krijg, de webshop, de groei van de verkooppunten, al het extra werk wat daar weer bij komt kijken (en dat is best nog wat). Het dubbele gevoel wat dan ontstaat omdat je niet iets moet afremmen wat flowt, maar ik dat noodgedwongen toch doe omdat ik niet anders kan. De creativiteit is er. De drang om te delen en te schrijven ook. Maar de tijd is er gewoon simpelweg niet altijd. En regelmatig voelt dat als falen. Omdat ik mezelf dan de druk opleg om elke 2 weken met een nieuw schrijfsel te komen, en ik toch zeker 1/2 keer per week een blog online wil hebben, maar dat gewoon in sommige periodes niet haalbaar is.

    In mijn ideale wereld zou ik deze dingen allemaal moeiteloos naast elkaar doen, maar ook ik ben maar een mens en geen machine. Ik wil niet produceren en blogs publiceren alsof het lijkt of ik nooit aan mijn limiet zit. Want dat zit ik soms wel degelijk. En continu is er dan die tweestrijd; gewoon omdat ik het ook allemaal oprecht leuk vind om te doen, en ik het zonde vind dat ik aan sommige dingen minder tijd kan besteden dan ik zou willen. Omdat het schrijven van versjes mij misschien wel het gelukkigst maakt, maar ik daar vaak de ruimte niet voor heb in mijn hoofd. Omdat mijn onregelmatige leven haaks staat op die nodige rust in mijn hoofd, en ik daardoor ook niet genoeg toekom aan dat creatieve stukje. Ik ren me rot en switch de hele dag van bedrijf naar bedrijf, en dat is leuk, en afwisselend, maar ook veel te vaak concessies doen.

    En dat veeleisende naar mezelf toe wil ik maar tot op zekere hoogte, want dat is totaal niet lief voor mijn lijf.  Ik zie Lief voor je Leif als iets wat er altijd is, wat naast me staat en hopelijk nog een hele tijd zal zijn, of er nu 4 keer per week op gepost wordt of in sommige weken bijna niks. Want ook ik heb te maken met tegenslagen, emoties, het ‘leven’, en met drukke periodes in mijn werk waardoor ik vaak geen enkele vrije dag in de week heb, dus laat staan een moment zie om me met andere dingen bezig te houden. En ik voel dat het zo even oké is om deze beslissing te nemen. Als je dromen hebt moet je keuzes maken, doelen hebben toewijding nodig en ik merk dat groei van de blog niet mijn doel is maar dat ik wel graag blijf delen en verbinden. Ik ben super blij met hoe het nu is, en ik hoef absoluut geen fulltime (betaalde) blogger te worden. Ik gun mezelf wat meer rust waardoor dat creatieve juist wat vaker weer tot uiting kan komen, ik gun mezelf een stukje vrijblijvendheid, en ook de ruimte om me te kunnen focussen op 1 thing at a time. En voor nu is dat grotendeels mijn werk als zzp’er, omdat ik als ondernemer ook nog zoveel potentie zie en ik van dat stukje in mijn leven ook enorm veel energie krijg. Soms is het overduidelijk dat er iets wat meer aandacht mag krijgen omdat daar ook mooie kansen liggen. En soms gaat dat dan ‘ten koste’ van andere mooie dingen.

    Dus ik ga niet weg, maar soms zal ik gewoon heel menselijk zijn en zul je in periodes iets minder van me horen en misschien in sommige maanden weer als vanouds. Iets wat ik de laatste maanden al een beetje in gang heb gezet. Gewoon wanneer de ruimte er is en het goed voelt. Omdat ik wil dat als er iets online komt, dat het past, of uit mijn hart geschreven is, en niet is afgeraffeld of geforceerd omdat ik bang ben dat er anders niemand meer op mijn blog komt.

    Angst brengt je letterlijk geen stap verder, keuzes maken wel.

    Dankjewel voor het volgen, en ik hoop dat je deze ‘levensfase’ ook weer met me mee wilt (be)leven. Op een mooi nieuw jaar!

    XX

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *