• Ik beweeg elke dag toe naar ongemak en pijn

    Voor interval trainingen ben ik altijd een beetje bang. Van tevoren weet ik: ik ga pijn lijden. En niet een klein beetje maar veel. In zo’n training zelf merkte ik door de jaren heen vaak dat mijn gedachten de controle hadden. De rem stond er teveel op. Ik ging niet verder dan de stemmetjes die zeiden: ik kan niet meer. Dan was ik wel uitgeput, maar niet doodmoe. Tot ik hiermee ging experimenteren omdat ik ergens voelde dat ik wel meer kon. Ik ging me focussen op hoe mijn lijf voelde en besteedde geen aandacht meer aan wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Op momenten waarop ik tot het uiterste ging herhaalde ik telkens het mantra: voel je lijf, voel je lijf. Mijn hoofd had dan een halve kilometer geleden al opgegeven, maar mijn lichaam bleek toch echt veel meer te kunnen. In deze blog wil ik het met je hebben over pijn, ongemak, weerbaarheid en wat het veranderen van mijn mindset hierin met mij heeft gedaan.

    Ik was bang voor pijn en alles wat oncomfortabel was
    Er was een punt in mijn leven, nu zo’n acht jaar geleden, dat ik het tegenovergestelde was van hoe ik nu ben (handel). Ik ging elke vorm van ongemak uit de weg. Ik was enorm bang voor pijn, ik was bang voor dingen die moeite kostten, ik was bang om dingen te doen die ik nog nooit had gedaan. Ik was bang om tot het uiterste te gaan. Te kijken wat er ‘achter’ die grens was die ik overal stelde. Ik leidde een heel comfortabel leven, maar dat leven daagde me in geen enkele vorm uit. Ik ontwikkelde mezelf niet, ik groeide niet als persoon, en als gevolg kwam ik ontzettend vast te zitten in de situatie die ik voor mezelf had gecreëerd. Ik stond stil, had weinig perspectief en voelde me ontzettend ongelukkig. 

    Nu ik terugkijk snap ik een klein beetje waarom ik die gedragspatronen had. Ik hoorde Brené Brown in een podcast zeggen: “Our tolerance for discomfort is zero.” In onze maatschappij is alles erop gericht om pijn uit de weg te gaan en onze levens (nog) comfortabeler te maken. In de opvoeding hebben veel van ons geleerd om alle vormen van pijn te vermijden. Verdriet moest zo snel mogelijk opgelost worden. Wanneer je door pijn heenging (fysiek of emotioneel) dan waren er altijd mensen die je pijn wilden wegnemen, dragen of verminderen. We hebben niet geleerd wat ongemak precies is en waarom het niet je vijand is. We hebben niet geleerd wat pijn is en hoe je ermee omgaat. 

    Maar op mijn ontwikkelingsreis ontdekte ik wat er nodig is om de beste versie van mezelf te worden. Om mijn dromen waar te maken. Om in beweging te zijn. Om vooruit te komen. Om te groeien. Pijn leiden, zowel emotioneel als fysiek, door grenzen heengaan, je ongemakkelijk voelen, je comfortzone stretchen, het is allemaal onderdeel van dat proces.

    Kleine vaste rituelen zoals koud douchen
    En daarom heb ik kleine vaste rituelen ingebouwd in mijn leven die me aanmoedigen elke dag fysiek en emotioneel ongemak te ervaren. Koud douchen is er daar een van. Aan het einde draai ik de kraan altijd helemaal naar onder, en sta ik onder ijskoud water voor minimaal anderhalve minuut. Toen ik hiermee startte een jaar geleden waren het ook mijn gedachten die me van dit idee wilden afhelpen. Dit is bizar. Dit overleef je niet. Ga eronder uit (!!!!) Ik was me die eerste keren heel erg bewust wat er precies gebeurde. Ik ging onder dat koude water staan, mijn brein gaf een alarmsignaal af aan mijn lichaam dat er iets heel erg mis was, en mijn lichaam reageerde daar vervolgens op. Paniek was het gevolg. Ik hapte naar adem en werd angstig. Maar omdat ik wist dat alles oké was bleef ik gewoon staan en bewees zo aan mijn brein dat ik niet in gevaar was, ook geen pijn leed, en niet doodging. Inmiddels kan ik me ontspannen in dat ijskoude water, en er nog een soort van plezier in hebben ook. De angst en paniek zijn er niet meer, de negatieve gedachten bleven na een aantal keren weg.

    Ik kan het leven beter aan
    De dag beginnen met iets wat niet perse comfortabel is, in mijn geval mediteren, sporten en een koude douche, het houdt me ontzettend scherp. Ook in mijn onderneming doe ik elke dag iets wat niet mijn natuur is, dat ongemakkelijk voelt of zelfs een beetje groeipijn geeft. Mijn nieuwste gewoonte om ’s ochtends te vasten (intermittent fasting) is er ook zo een. Oké leren zijn met een leeg gevoel, met niet eten, met ‘honger’ lijden. Het is door dit soort experimenten dat ik juist echt de grenzen van mijn lichaam leer kennen, en nu ook die grenzen kan bewaken. Voorheen deden mijn gedachten dat, nu voel ik aan mijn lichaam wat kan en niet kan. Daarnaast zorgen deze dagelijkse rituelen ervoor dat ik niet meer terugdeins voor de echte uitdagingen van het leven. Situaties die om kracht en doorzettingsvermogen vragen, emotionele pijn die verwerkt moet worden. Ik kan het leven veel beter aan sinds ik de lat voor mezelf een stuk hoger heb gelegd. Er is weinig wat me nog uit het veld slaat. Ik geef veel minder snel op, ook met lange termijn dingen als een bedrijf runnen. En doordat ik door die pijnen en dat ongemak heenga weet ik dat het je niet kleiner maakt. Dat het niet iets is om angstig voor te zijn. Het zorgt ervoor dat je meer kunt dragen. Dat je weerbaarder wordt, krachtiger, en flexibeler. Het bereid je voor op alle uitdagingen die nog op je pad zullen komen. Voorbij je beperkende gedachten gaan die je veilig en klein willen houden laat je zien dat je tot veel meer in staat bent dan je zelf denkt. 

    Tips & tools

    • Alles begint en eindigt in je hoofd. Om ‘oké’ te kunnen zijn met pijn moet je je mindset veranderen. Pijn heeft voor mij een functie. Wanneer je pijn ervaart, je je ongemakkelijk of oncomfortabel voelt betekent het dat je dingen aan het doen bent die er daadwerkelijk toe doen. Die invloed hebben op jou en je toekomst. Misschien moet je iets gaan omdenken. Ik kan pijn aan. Ik vind het oké om me ongemakkelijk te voelen. Ik weet dat het nodig is om hier doorheen te gaan, dat maakt me sterk. 
    • Wees je bewust van de functie van je brein. Je brein is er om je te beschermen tegen pijn of gevaar. Dat is de oerfunctie en daar mag je best dankbaar voor zijn, want het houdt je in leven. Maar wanneer je onbewust door het leven gaat, dan weerhoudt het je ervan echt te leven. Je denkt namelijk dat dat is waar je toe in staat bent. Je denkt dat je moet stoppen als die stemmen opkomen. Dat je moet stoppen als je lichaam in de weerstand modus gaat. Dat je je niet in onbekende of zogenaamd gevaarlijke situaties kunt bevinden. Je brein zal je nooit aanmoedigen om pijnlijke of onbekende dingen te doen. Maar wanneer je luistert naar die stemmen is je brein de baas over jou in plaats van andersom.
    • Wanneer je in een pijnlijke of ongemakkelijke situatie bevindt en erin blijft, laat je je brein en je lichaam weten dat je dit aankunt. Dat alles oké is. Dat je ‘veilig’ bent. De stemmen zullen zo steeds minder worden. Bewustzijn is hierin ontzettend belangrijk. Registreren: ‘oh, mijn gedachten komen nu op. Deze gedachten willen dat ik stop omdat ik iets aan het doen ben wat onbekend, oncomfortabel of pijnlijk is. Deze gedachten sturen een signaal naar mijn lichaam dat in verzet komt. Blijkbaar ben ik meer dan mijn lichaam en geest, want ik kan hier nu van een afstand naar kijken en dit aanschouwen. Ik ga eens kijken wat er gebeurt wanneer ik gewoon doorga’.
    • Creëer dagelijks vaste rituelen die je uitdagen. Koud douchen, sporten onder niet zulke fijne weersomstandigheden, mediteren, emoties onderzoeken, bepaalde dingen doen die je moeilijk vindt, die niet je ‘natuur’ zijn, die van je vragen voor jezelf te staan. Geef jezelf een liefdevolle schop onder je kont en daag jezelf eens wat meer uit.
    • Ga door op momenten dat je normaal op zou geven of zou stoppen en kijk eens wat dat je brengt. Wat je ervan leert. Ga die dialoog maar aan met je gedachten.

    Het is in je pijn dat je leert hoe sterk je bent. Hoeveel meer je aankunt. Hoeveel groter je bent dan je omstandigheden. Het is in je ongemak en buiten je comfortzone waar je ontdekt hoe ontzettend veel potentie je hebt. Hoeveel meer je kunt, hoe dichtbij al die mooie dromen zijn als je maar durft. Als je maar groter durft te denken en dóet. Het is in die situaties dat je ontdekt hoeveel ruimte je nog hebt om te groeien, naar die nieuwe versie van jezelf toe te groeien.

    Pijn leiden en zelfliefde?
    Ik kreeg via Instagram een mooie vraag toen ik hier iets over postte. Hoe je dan balans vindt in het lief voor jezelf zijn en jezelf blijven uitdagen toch die pijnlijke en ongemakkelijke situaties op te zoeken. Daarvoor moet je jezelf heel goed kennen en je lichaam vooral goed aan kunnen voelen. Weten wanneer een situatie het een vraagt en wanneer het ander. Je mag gerust wat strenger voor jezelf zijn, jezelf wat meer uitdagen, maar aan de andere kant moet je ook weten wanneer het genoeg is. Heel de dag buiten je comfortzone dingen doen is ontzettend vermoeiend. Heel de dag je lichaam uitdagen ook. Dus ook weten wanneer je weer even terug in je comfortbubbel mag stappen en je lichaam en geest gewoon even gevoed moeten worden met zelfzorg en liefde.

    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    2 gedachten over “Ik beweeg elke dag toe naar ongemak en pijn

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *