• Hoe je je eigen weg vindt in een wereld vol van ‘wat hoort’

    Ik merk dat het een onderwerp is dat bij heel veel mensen leeft. Dat het niet makkelijk is om achter je passies te komen, of een ‘levensdoel’ te vinden, maar dat het zeker ook niet makkelijk is om vervolgens echt je eigen weg te bewandelen zonder je wat aan te trekken van mensen die die weg niet helemaal snappen. Omdat dat onbekend is, of buiten hun straatje valt. Mensen hebben in deze tijd regelmatig een oordeel, omdat ze je niet begrijpen of misschien uit afgunst reageren. En hebben ze geen oordeel dan ga je zelf wel twijfelen, omdat wat je om je heen ziet anders is dan wat jij doet en kiest. 

    Ik heb de afgelopen jaren zelf ondervonden dat er geen mens is dat je moeilijke vragen stelt als je gewoon doet wat er van je verwacht wordt. Als je een ‘gewone’ baan hebt, een huis huurt of koopt en een partner hebt. Als je bouwt aan een gezinsleven en ondertussen ook nog aan een carrière. Die invulling, dat plaatje, daar is dit leven namelijk voor bedoeld (blijkbaar). Ik deed een tijd lang niks van dat alles en kreeg dan ook regelmatig de meest onmogelijke opmerkingen als: ‘wanneer ga je nou aan de man, je blijft zo nog alleen over hoor,’ of: ‘het wordt nu toch wel tijd dat je iets serieus met je leven gaat doen, want al die rare sprongen leiden nergens toe.’ ‘Je huis opzeggen en op reis, wat ga je dan doen als je terugkomt?’ (ik geloof dat die vragen ook meer een dorps dingetje zijn, hoor;-)) Maar had ik me daar toentertijd iets van aangetrokken dan zat ik nu opgesloten in een soort gevangenis, in een projectie van een ander zijn leven, terwijl ik juist zo pleit voor dat iedereen mag zijn wie hij/zij is, en vooral dat doet wat diegene fijn vindt. 

    Ik kan nu oprecht zeggen dat ik er geen last meer van heb. Van die hokjes en projecties. Het raakt me niet meer als een ander iets van mijn leven vindt, en daarom vinden ook steeds minder mensen er echt wat van. Maar dat is natuurlijk wel een heel proces geweest. Ik heb de dingen die mij hierin hebben geholpen op een rijtje gezet. 

    Besef je dat mensen reageren om het reageren, omdat je ze confronteert met iets wat ze misschien zelf ook wel zouden willen durven/willen. Hoeveel mensen zijn er niet, die nooit besluiten om uit te vinden wie ze zijn? Hoeveel mensen zijn er niet die nooit echt hun dromen achterna gaan? Die kiezen voor iets waar hun hart echt naar uitgaat, ongeacht alle meningen en reacties? Jij speelt blijkbaar met de gedachte om het anders te doen, of doet het anders, anders zou je deze blog niet lezen. De keuzes die je dan vervolgens maakt, zijn als een spiegel voor een ander. Mensen zien concreet voor zich hoe het ook kan lopen in het leven als je wel wat durft. En dat kan soms zorgen voor niet al te vriendelijke opmerkingen, simpelweg omdat jij een confrontatie bent. Ik heb inmiddels een beetje geleerd om bepaalde opmerkingen en situaties van verschillende kanten te bekijken en niks echt meer persoonlijk te nemen. Ik hoop altijd maar dat als iemand me een vervelende opmerking voor de voeten gooit dat ik dan vervolgens wel stof tot nadenken ben in die persoon zijn leven. 

    Verzamel mensen om je heen die je aanmoedigen zoveel mogelijk te ontdekken, met vallen en opstaan. Ik merkte dat naarmate ik groeide als mens, dat er mensen verder van me af kwamen te staan omdat zij ervoor kozen niet mee te groeien in dat proces, maar dat er ook weer mensen op mijn pad kwamen die bij mij en mijn levenspad pasten. Mensen die me inspireren met hun eigen keuzes en die me van tijd tot tijd ook spiegelen in mijn gedrag. Ik geloof dat waar je positieve energie aan geeft dat dat je kant op komt. Op die manier zijn er al veel mensen in mijn leven komen binnenwandelen waar ik enorm veel van geleerd heb, en die mij persoonlijk ook weer verder brachten en leerden hoe mijn eigen weg te vinden in de wereld vol meningen. Dat betekent niet dat je alle mensen uit je leven hoeft te bannen die je keuzes misschien niet zo goed begrijpen, maar het betekent wel dat je invloed hebt op wie je in je kringetje laat. Omring je met mensen die open durven denken en je vrijlaten in je eigen weg.

    Alleen reizen. Zo cliché maar zo’n mooi leerproces om erachter te komen wie je bent en waarom je dingen doet, waarom je bepaalde keuzes maakt, wat er bij je past. Mijn reizen hebben ervoor gezorgd dat ik veel vrijer in het leven ben komen te staan, gewoon omdat ik ervaren heb hoe het is als mensen je zonder oordeel bekijken. Iets wat ik eigenlijk de hele wereld toewens. Dat we allemaal zonder oordeel naar elkaar kijken en iedereen in zijn/haar waarde laten. Alleen reizen maakt je zelfstandig, laat je keuzes maken vanuit jou, en boort ook weer een diepere laag in je aan waar je je tot dan toe misschien niet bewust van was. Je komt een stukje dichterbij jezelf. Op die manier weet en voel je veel beter wat jouw wereld is, en wat niet, en kun je veel makkelijker loslaten dat niet iedereen je leuk vindt, of de keuzes die je maakt toejuicht. 

    Wees je bewust van jezelf. Voel! Hoe meer je echt in verbinding staat met jezelf, dus kunt connecten met wie je bent en wat je voelt, hoe makkelijker het wordt om ook vanuit jouw keuzes te maken, en niet vanuit het verwachtingspatroon van de wereld om je heen. Elke keer als je een keuze hebt of voor een keuze staat dan kun je voor 2 dingen kiezen: vanuit een verwachting van een ander of vanuit het verlangen van jezelf.  Vraag je af: wat is een goede keuze voor mijn leven, wat brengt MIJ in de goede richting. Wat wil IK? Wat heb ik nodig? En dat antwoord kun je eigenlijk het makkelijkste vinden door regelmatig tijd alleen door te brengen. Zonder je af als je merkt dat je je laat meeslepen in een ander zijn oordeel of keuzes en vind de weg naar je eigen hart opnieuw. 

    Ga het gesprek aan. Ik zal het maar eerlijk zeggen. Lange tijd was ik enorm nors en verongelijkt als iemand weer een niet zo aardige opmerking mijn kant op gooide dat er nooit iets van mijn leven terecht zou komen (nu gebeurt dat zelden meer hoor). Ik klapte óf dicht, óf ik ging in de aanval. Nu weet ik dat dat niet de weg is. Ik ga inmiddels liever het gesprek aan, en wil me graag verplaatsen in een ander zijn belevingswereld. Waarom kijkt diegene zo tegen het leven aan? Wat zijn zijn of haar afwegingen? Welke bril heeft hij/zij op? Wat kunnen we van elkaar leren? Dat ik een ander levenspad kies dan diegene bewandelt, wil niet zeggen dat we niet toch naast elkaar kunnen leven. Je hoeft niet op alle vlakken dezelfde keuzes te maken om elkaar toch ergens te kunnen vinden. 

    Sta in je kracht! Als ik beslissingen neem vanuit mijn kracht, en het leven beleef vanuit mijn kracht, dus vanuit de weg die ik graag wil bewandelen, dan voel ik de energie door mijn lijf stromen. Dan kan weinig me nog raken, gewoon omdat ik zo diep van binnen voel dat dit het is voor mij. Dan heb je geen bevestiging meer nodig van anderen, om te weten dat wat je doet goed is. Ik vraag me op die momenten niet eens af of ik leef volgens de norm, ik leef gewoon. Ik straal en voel alles bruisen. Anderen kunnen jouw levensenergie letterlijk voelen, en mensen die energie uitstralen imponeren. Dus als ik je iets zou mogen meegeven uit dit alles is: sta in je kracht, maak keuzes vanuit je kracht en ga mooie dingen doen die goed voelen voor JOU!

    XX

    Foto: unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds drie jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *