• Hoe ga je om met angst?

    En dan bedoel ik de angst voor het onbekende. Voor onzekerheid. Angst voor nieuwe dingen waarvan je denkt dat je ze niet kunt. Angst om sprongen in het diepe te wagen. Angst om je hart te volgen en niet meer naar je verstand te luisteren. Angst om op jezelf te durven vertrouwen. Angst om te falen, en ga zo maar door.

    2 jaar geleden, op 1 april 2016, schreef ik Lief voor je Leif in bij de KvK. De eerste maanden van mijn (toen nog freelance) ondernemerschap heb ik een miljoen keer de gedachte gehad ‘om snel maar weer een baan te zoeken’, terug naar de schijnzekerheid. Als back-up was ik de eerste tijd iedere dag nog vacaturesites aan het afstruinen, en voelde het in de beginmaanden als een probeersel wat ieder moment kon mislukken. De angst gierde door mijn lijf als ik eraan dacht dat ik nu helemaal verantwoordelijk was voor het bijelkaar sprokkelen van mijn salaris (net of ik daar in loondienst niet verantwoordelijk voor ben). Een verstikkend gevoel waar ik moeilijk mee om kon gaan. Wat was ik bang. Bang om mijn eigen verworven zelfstandigheid te verliezen en mijn huisje kwijt te raken, maar ook bang voor het onbekende, voor het feit dat ik geen enkel idee had waar dit avontuur heen zou gaan, en nog banger was ik om te falen. Want ik dacht dat ik het niet zou kunnen.

    Maar ik had gevoelsmatig geen andere keuze. En precies die gedachte trok me door die eerste weken heen. Wat ik in die tijd leerde is om mijn gevoel van angst, onzekerheid, het niet weten, het leunen op mezelf, om te zetten in iets waar ik wél mee vooruit zou komen: namelijk kracht. Angst is een emotie waar je een labeltje op kunt plakken, het zet je 1-0 achter door er continu mee bezig te zijn, en je er je leven door te laten leiden. Het goede nieuws is dat je die hele rits aan emoties waar je moeilijk mee om kunt gaan, ook kunt gebruiken als drijfveer. Met de gedachte als: ik heb nog steeds geen idee waar het schip gaat stranden, ik vind het nog steeds doodeng en ik weet niet helemaal zeker of ik dit wel kan, maar ik ga er wél voor.

    En werkt dat dan, die angst?
    Ieder mens staat ingeprogrammeerd op veilige keuzes maken. Zo zijn we bijna allemaal onbewust opgevoed. We hebben een eindeloze drang naar veiligheid en geborgenheid, naar leven binnen de grenzen die we kennen. Kies je voor iets wat je nog nooit gedaan hebt, en wat dus onzeker is, want je weet niet hoe het gaat lopen, en misschien wordt het wel een mislukking, dan voel je je dus onveilig en onzeker. Je bevindt je op een ‘onveilig pad’ en wilt eigenlijk ieder moment weer terugrennen. Naar dat comfortabele leven waarin alles zeker is (denk je) en waarin je alles kent en alles weet. Volgens mij is dat willen terugrennen een primaire reactie. Als je je daar niet bewust van bent, dan denk je dat jij die angst bent, en durf je dus ook niet door die angst heen te gaan. Maar het goede nieuws is: angst is geen karaktertrek, het is niet een onderdeel van jou. Net als je gedachten niet jou zijn, is angst dat ook niet.

    Dus net als dat je oude patronen kunt afleren, en jezelf nieuwe patronen eigen kunt maken, kun je je brein ook trainen in het angst stukje. En het enige wat daar eigenlijk voor nodig is, is bewustzijn. Je moet stoppen met op de automatische piloot leven, en je gedachten over jou leven laten beslissen, en je bewust worden van het feit dat je elke keer een keuze hebt om voor angst (gedachten) of voor verlangen (hart) te kiezen. Elke keer wanneer je voor een beslissing staat, en je voelt heel goed wat je hart wil, maar je hoofd schreeuwt uit angst allerlei dingen in je oor, dan heb je dus de vrijheid om die stemmetjes in je hoofd het zwijgen op te leggen. In het begin zullen ze alleen nog maar harder gaan schreeuwen (ik weet er alles van). Naarmate je brein doorkrijgt dat het geen vat meer op je heeft, en je in principe niet meer hoeft te beschermen tegen onveiligheid (want je maakt toch je eigen keuzes en vaak pakt dat ook nog heel goed uit), dan kun je veel meer je hart laten spreken, en dáár aandacht aan geven.

    De andere manier (voor mij) om met angst, een onveilig en onbestemd gevoel, om te gaan was door er letterlijk in te gaan staan en te voelen wat het met me deed. Ik ging (als voorbeeld) voor mezelf werken zonder geld achter de hand te hebben. Naast dat ik me dus onzeker voelde of ik wel goed genoeg zou zijn als ondernemer, of ik wel de juiste keuze had gemaakt, en of ik het wel zou gaan redden, was mijn noodzaak dus ook redelijk hoog. En dat werkte eigenlijk perfect.

    Angst is niet je vijand
    Want als je in je angst gaat staan, realiseer je je pas dat angst helemaal niet je vijand is. Het is hoogstens een trigger die je vertelt dat je pad vanaf nu wellicht wel iets hobbeliger en uitdagender kan gaan worden.
     Dat er spannende dingen staan te gebeuren, en dat de bestemming onbekend is. Angst is in mijn ogen een bondgenoot die eigenlijk weerspiegelt wat jij heel graag in je leven zou willen. Angst weet precies wat jij nodig hebt om te groeien. Angst leid je naar het leven wat echt bij je past. Bij wie jij bent. Durf je door je angst heen te gaan, een aantal keren, dan kun je naast je angst leven. En samen hand in hand op weg gaan. Dan is het meer een metgezel dan een vijand. Denk je in wat het leven zou zijn als je geen angst zou kennen. Zou het dan net zo waardevol zijn en voelen, al die stappen en sprongen die je neemt en hebt genomen?

    Wat als je toch kiest vanuit angst
    Ik leerde in die tijd en vooral voor die tijd, dat elke keer wanneer ik voor angst koos, en dus iets niet deed, ik veel verder bij mezelf vandaan kwam te leven. Die keuzes uit schijnzekerheid die ik zo nu en dan toch nog maakte, voelden uiteindelijk helemaal niet zo comfortabel als ik dacht dat ze zouden voelen. Ik was mezelf niet trouw door iets totaal anders te kiezen dan ik verlangde, en dat gevoel bleef op die momenten maar aan me knagen. Ik voelde me eigenlijk een grotere loser dan wanneer ik voor verlangen had gekozen en het mislukt zou zijn. Dus dat is ook het mooie aan bewustzijn. Je weet en voelt dat je je angst weer hebt laten beslissen, en het is dan vervolgens een kwestie van tijd voordat je wel kiest en doet wat je echt wilt.

    Kiezen vanuit je hart is je angsten laten zwijgen
    Voor mezelf beginnen was de grootste sprong die ik waagde waarvan ik eigenlijk dacht dat ik het niet kon. En het gekke was, na die beslissing was geen angst me meer te groot om aan te gaan, en zie ik dingen die spannend, nieuw en onbekend zijn vooral als een uitdaging om te groeien en te ontdekken wat het leven allemaal te bieden heeft. Ik heb geleerd om te gaan met de adrenaline, het onrustige en onbestemde gevoel wat je soms kunt hebben, het soms onzeker zijn, en ik leerde vooral vanuit mijn kracht te dóen (terwijl ik jaren gedacht heb dat ik gewoon een zwakkeling was zonder doorzettingsvermogen). Inmiddels weet ik dat alles al-tijd goedkomt en zoek ik die randjes van een onzeker bestaan bewust op. Om gewoon te voelen dat ik leef, en voor lief te nemen dat ik daardoor ook best eens hard op mijn smoel kan gaan. Ik ben in het ondernemen bijvoorbeeld nooit bezig met risico’s, of geld, of wat ik kan verliezen als ik eens een verkeerde keuze maak. Ik kies altijd vanuit mijn hart, welke consequenties dat ook met zich mee kan brengen. Ik geloof heilig in het hogere van het universum, in voorbestemde dingen, in de signalen die je zelf afgeeft (als in: ergens voor 1000% voor gaan, en niet allemaal back-up plannen maken) en de flow van het leven.

    Want we kunnen zóveel meer dan we vaak denken. We zijn tot zoveel meer in staat dan we vaak doen. En diep van binnen weet ik bijna zeker dat iedereen weet waar hij/zij naar verlangt. En dat als je hart je iets ingeeft, je er ook vanuit kunt gaan dat je dat ook kunt. Het heeft zich al in je genesteld, en is al gaan borrelen. Vertrouw er dan ook op dat het iets voor je is, en dat je erin tot je recht komt. Wees niet bang om je eigen licht te laten schijnen, en de wereld te laten weten wie je bent. Wees niet bang om eens een gekke sprong te wagen waarvan je geen idee hebt of het wat voor je is. Wees niet bang om los te laten, iets wat je zo angstvallig vasthoudt dat het je groei in de weg staat. Je mag gezien worden, je mag proberen, je mag vallen en opstaan, en later toch weer een andere weg inslaan. Vertrouw op je kracht, want geloof mij, die is enorm.

    Ik zag op social media een mooie quote voorbij komen. Wanneer je je bewust bent dat je op een bepaald moment vanuit angst kiest en handelt, vraag jezelf dan eens af; ‘what would love do?’ Want liefde, dat is je verlangen. En dat is waar het allemaal om draait.

    Liefs

    Foto’s: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *