• Ik wil iets met je delen over ‘familie’

    Deze week luisterde ik tijdens het sporten een podcast waarin de geïnterviewde openhartig vertelde over de soort van break-up met haar familie. Hoe ze jarenlang moeite had gedaan om de relaties binnen het gezin te laten werken, en hoe ze daarna besloot om afstand te gaan nemen. Ze voelde dat ze voor zichzelf moest kiezen. Ik vond het zo krachtig en moedig dat ze dat verhaal vertelde, en herkende er veel van mijn eigen situatie in. Ik wil daarom in deze blog een klein stukje van mijn verhaal delen, maar ook mijn kijk op familie. Omdat ik weet dat er mensen zijn die door hetzelfde heengaan of heengegaan zijn. Dat er mensen zijn die dagelijks geconfronteerd worden met het ontbreken van een hechte band, of worstelen met het ideaalbeeld dat familie alles is.

    Ik ben niet van mening dat familie niet alles is. Sterker nog: mijn hele jeugd verlangde ik naar niks anders dan een hechte band. Een warme en veilige thuissituatie. Een plek waar goede gesprekken gevoerd werden, waar iedereen elkaar respecteert en support. Ik verlangde naar gezellige feestdagen, naar samenzijn, echt in verbinding staan met elkaar. In mijn pubertijd was ik niet jaloers op iemand zijn uiterlijk of kleding, maar op het feit dat hun thuisbasis zo fijn en goed was.

    Mijn realiteit was dat in ons gezin ieder zijn eigen leven leidde en probeerde zijn eigen stormen te doorstaan. Ik heb me daardoor vaak eenzaam gevoeld toen ik opgroeide en ben op een bepaald punt in mijn leven steeds meer afstand gaan nemen. Eerst emotioneel. Ik was niet beschikbaar en heel gesloten, en dat was voor mij de enige manier om met de teleurstelling die ik voelde om te gaan. Later toen ik op mezelf ging wonen nam ik ook een paar jaar echt fysieke afstand. Omdat ik merkte dat ik die afstand nodig had om een op mezelf staand mens te worden. Ik moest uitvinden wie ik nou eigenlijk was en wat ik wilde. Ik had zoveel jaren gewoon gedaan wat de mensen om me heen van me verlangden.

    Toen pas kreeg ik door dat een fijne familie een zegen is, maar dat familie in veel gevallen ook best beperkend kan werken. Een beperking in de zin dat je niet altijd de ruimte krijgt om jezelf volledig te ontwikkelen, je eigen pad uit te vinden en jezelf uit te vinden, maar dat je toekomstdromen en waarden van een ander opgelegd krijgt. Je wordt soms in een bepaald keurslijf geduwd, of je mag bepaalde kanten van jezelf niet laten zien. Je wordt geremd in je groei, omdat dat een ander ‘bang’ maakt. Mensen leunen op je, soms teveel. Je wilt niet teleurstellen, en je voelt als kind vaak een grote druk om iets van je leven te maken. Niet vanuit je eigen motivatie, maar omdat je ouders graag willen dat je iemand wordt.

    Dat leidt ertoe dat veel kinderen een totaal ander leven gaan leiden dan waar ze eigenlijk naar verlangen. Ik merkte dat bij mezelf, en realiseerde me dat pas toen ik me los ging maken van mijn oude omgeving en de mensen die me jarenlang elke dag omringden. Het gezin waar je uitkomt heeft zoveel invloed op wie je nu bent, hoe je denkt en handelt. Voor mij was er geen andere optie dan daar een tijdje afstand van te nemen, omdat mijn familie niet meer weerspiegelde wie ik was en wat ik wilde van het leven, en me voor mijn gevoel te vaak iets op wilde dringen vanuit hun eigen wereldbeeld. (Daarbij had ik ook echt tijd en ruimte nodig om mijn jeugd een plekje te geven en mijn eigen proces aan te gaan.)

    En daar werd door een hoop mensen iets van gevonden. ‘Voor jezelf kiezen is egoïstisch.’ ‘Familie is alles.’ ‘Je bent ondankbaar, ze doen alles voor je.’

    Maar zoals Brené Brown zegt: “What’s the greater risk? Letting go of what people think – or letting go of how I feel, what I believe, and who I am?”

    Ik zie het zo: er zijn soms periodes dat je je los moet maken van iets of iemand om erachter te komen wie je nou eigenlijk zelf bent. Wat je nou eigenlijk zelf wilt. Wat je belangrijk vindt, welke gedachten je wilt hebben, hoe je wilt leven. En als de mensen om je heen het allerbeste met je voor hebben dan gunnen ze je die afstand, omdat ze boven alles willen dat jij gelukkig bent.

    Ik ondervond zelf door die afstand dat je door grenzen te stellen, jezelf te zijn en je leven te leven je een ander leert hoe je graag behandeld wilt worden. Je laat aan anderen zien wat jij van het leven wilt. Welke waarden je hebt. Hoe ze met je om moeten gaan. Omdat ik dat ‘durfde’, zijn we nu inmiddels weer gewoon oké met elkaar (niet mega hecht, maar gewoon oké). Is er weer wederzijds respect. Ervaar ik wat familie ook kan zijn: onvoorwaardelijkheid. Steun en support wanneer dat nodig is. Elkaar de vrijheid gunnen.

    En ja, soms is de realiteit dat er te weinig is om aan vast te houden. Dat er te weinig is wat nog bindt, of dat er teveel gebeurd is. Dat je niet anders kunt dan gewoon maar je eigen weg gaan. En dat is pijnlijk en verdrietig, omdat je overal geconfronteerd wordt met ‘hoe het ook zou kunnen zijn’ en het ideaalbeeld van de maatschappij waarin je overal hechte families ziet. Ik leerde zelf dat labels en plaatjes loslaten (of dat nou tijdelijk is of permanent) ervoor zorgt dat je jezelf bevrijdt. Want pijn ervaar je het meeste wanneer je je verzet en iets probeert te forceren wat er niet is.

    Liefs


    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds drie jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *