• Een jaar na de reis van mijn leven

    Time goes by so fast, en dat is nog een redelijk understatement. Het is alweer meer dan een jaar geleden dat ik op het vliegtuig stapte naar Bali, en een jaar geleden was ik nu in Australië. Ik hoef alleen maar door foto’s te scrollen en ik ben weer daar. En het is gek, maar op de één of andere manier zie ik een heel ander persoon op die plaatjes (sowieso door op dag 1 al te verbranden, ik zal het maar even voor je invullen;-) dan dat ik nu zie als ik in de spiegel kijk. Deze reis en de keuze om letterlijk even alles los te laten, heeft voor mij het leven in een heel ander perspectief gezet en me enorm waardevolle lessen geleerd. Iets wat ik iedere dag opnieuw weer met me meeneem.

    De zon komt altijd weer op 
    Als je controlefreak op je voorhoofd hebt geschreven moet je vooral op reis gaan. De tijd die volgde nadat ik mijn huis had opgezegd was er één van alles loslaten en accepteren dat je nergens grip op hebt, in positieve en negatieve zin. In het vliegtuig op weg naar Bali had ik dat al vrij snel in de gaten en dat overgeven ging me best gemakkelijk af. Het accepteren dat er vervolgens veel in je loskomt omdat je eindelijk tijd hebt om naar jezelf te luisteren was het tweede gevecht waar ik me al snel gewonnen gaf. Die ups en downs maakten genieten ook veel makkelijker. Het ene moment belde ik huilend mijn zus op, om vervolgens ’s middags met een big smile soppend in een rijstveld te concluderen ‘dat ik dat toch maar mooi weer gedaan had.’ Dat de zon altijd weer opkomt ondervond ik dagelijks, en werd mijn houvast als ik moeilijke dagen of momenten had. Het zonnetje herinnerde me er telkens aan hoe heftig een storm kan zijn, maar dat er ook weer een tijd komt dat hij gaat liggen en de rust terugkeert. Een enorm geruststellende gedachte, ook in mijn dagelijkse leven hier.

    Meer dan een binnen de lijntjes gekleurde tekening
    Alleen en aan de andere kant van de wereld, waar het leven in niks lijkt op wat je gewend bent, bleek voor mij de beste manier om alles recht in de ogen aan te kijken en je daarna te beseffen dat je er nog steeds bent, en elke keer wat sterker wordt. Blijven liggen tijdens een 2 uur durende meditatie waarin alles op je afkomt, simpelweg omdat je niet kunt vluchten. Leren dealen dat je overal alleen voor staat (dat is in de essentie ook zo, nu ik dat geaccepteerd heb zie ik het helemaal niet meer als iets negatiefs). Zelf keuzes maken, zonder de goedkeuring van anderen nodig te hebben. Vertrouwen op de weg die voor je uitgestippeld wordt, ook al had je iets totaal anders in gedachten. Inzien dat je tot veel meer in staat bent dan je denkt. Ervaren dat het leven niet een binnen de lijntjes gekleurde tekening hoeft te zijn, maar dat je zelf je eigen grenzen op kunt zoeken. Letterlijk voelen in wat voor leven je tot bloei komt. Dat bewustzijn had ik tot dan toe nog nooit eerder gehad. Gevoelsmatig heb ik de basis van mijn leven, vanuit wie ik echt ben, dan ook vorig jaar pas echt gelegd.

    Ongoing process 
    Die veranderde kijk is me ongelofelijk veel waard. Ik was me niet bewust van het feit dat iedereen op een andere manier het leven ten volle beleeft. Ik dacht dat het leven wat ik in Nederland had het gewoon was. Dat ik ook huisje, boompje, beestje moest gaan doen om maar niet uit de toon te vallen. Ik paste me aan aan een ander zijn maatstaven om maar geen vervelende opmerkingen naar mijn hoofd te krijgen. Door alle ervaringen en het zelfvertrouwen wat ik in die periode opdeed, kon ik dat veel beter laten gaan en zag ik inderdaad dat ik in zo’n hokje niet tot mijn recht kom. De gelijkgestemden die je tegenkomt beamen dat alleen maar. Je mag de vrijheid voelen om je eigen levenspad uit te stippelen. Ongeacht wat een ander daarvan vindt.

    Om dat vervolgens in je systeem te krijgen is wél een uitdaging. Je leeft al mens al jaren uit bepaalde patronen. Ook ik. Angst, zekerheid, erbij horen, de norm etc. Klinkt heel negatief, maar het zijn je ‘standaard instellingen’. En daarom is het zo ontzettend belangrijk dat je je bewust bent van de vrijheid om te beslissen vanuit jezelf. Ik was veranderd, toch maakte ik nog steeds af en toe keuzes vanuit mijn oude ik. Toen ik voor de eerste belangrijke keuze stond na Australië maakte ik dan ook meteen de ‘fout’ om vanuit zekerheid te beslissen. Ik dacht weer meer volgens de norm, wilde misschien onbewust toch in een plaatje passen, terwijl mijn intuïtie in alles zei dat mijn avontuur er nog lang niet opzat. En nu zit ik hier, hartje centrum Breda, in een ongelofelijke (..)wijk waar ik volledig uit de toon val, in een huis wat me ver van mijn vrijheid vandaan houdt. Ver van dat leven waar ik al een beetje kennis mee mocht maken. Dit is alles behalve wie ik ben, en daar heb ik het maanden echt heel moeilijk mee gehad. Maar door het te accepteren bracht deze keuze me ook weer zoveel nieuwe inzichten en leermomenten. Dat het niet erg is dat ik nog lang niet ben waar ik wil zijn, bijvoorbeeld. Het onderweg zijn, op weg naar iets, is een verademing op zich. Dat heeft alles in zich wat je als mens nodig hebt om tot je volle potentie te komen. En daarvoor moet je vallen en ook weer opstaan. Onbewuste keuzes maken en terugvallen in oude patronen. Ervaren hoe je het vooral níet wilt. Om vervolgens een plan te maken om dichterbij dat te komen hoe je het wel graag ziet.

    Ik kan inmiddels veel beter het grotere plaatje waarnemen. Zonder haast toewerken naar iets, en gewoon concluderen dat het leven blijkbaar tijdelijk even een andere afslag voor me in petto heeft dan ik het allerliefst zou willen. Ik heb in dit half jaar dat ik nu weer op mezelf woon (in deze niet zo passende omgeving) enorm veel geleerd over wie ik ben en wat ik wil. Ik heb me in mijn ondernemersleven ontzettend snel kunnen ontwikkelen, door alleen maar op mijn smoel te gaan. Dus ik weet nu dat die foute keuze wel degelijk iets moois in zich heeft.

    Hij nodigt mij uit tot groei.

    X!

    PS: Oh en Australië, dat is echt een virus. Nooit naartoe gaan. Maar een reis, voor jezelf en met jezelf, doen!!

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    4 gedachten over “Een jaar na de reis van mijn leven

    1. Betske schreef:

      Wat een mooie en herkenbare blog weer. Ik lees al heel lang met je mee en door jouw verhalen voel ik me minder alleen. Ook ik dacht altijd dat ik maar mee moest gaan met het ‘huisje boompje beestje’ idee omdat dat de norm is en ‘normaal’ gevonden word. Ik kreeg een relatie waarin ik ontzettend gepusht werd om zo snel mogelijk samen te gaan wonen in een koophuis met twee kinderen. En ik ging hier onbewust in mee, uit angst om anders weer alleen te zijn. Deze relatie is een paar dagen geleden stuk gegaan. De paniek en angst komt nu met momenten weer sterk naar boven: ‘wat moet ik nu met al die lege weekenden en vrije dagen’ ‘dalijk blijf ik helemaal alleen achter’ Maar ik weet dat ik door deze gevoelens en gedachten heen moet en er nu weer een nieuwe wereld voor me open gaat. Dankzij jouw blog durf ik dit aan te gaan. Dankjewel!

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Hoi Betske, dankjewel voor je lieve reactie! Doet me goed!:-) En ik ben blij dat ik op die manier voor een andere blik kan zorgen..Sommige dingen in het leven zijn heel verdrietig, maar in jouw geval is het een uitnodiging om echt voor jezelf te gaan leven! En dan ontstaat er echt genoeg moois. Vertrouw daarop! X

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *