• Als er nooit meer een morgen zou zijn

    Vorig weekend luisterde ik een podcast, en ondertussen deed ik wat werk. Het kwam dus niet echt bij me binnen wat er gezegd werd. Toch zat ik een paar minuten later huilend achter mijn laptop en greep het verdriet me naar mijn keel. Het meisje wat te gast was in de podcast had op haar 16e een bijna dood ervaring gehad en wist zo goed te verwoorden wat ik voelde. Ik heb niet zo vaak de behoefte om er iets over te zeggen (en medelijden is ook absoluut niet nodig), maar haar verhaal horen zette me op scherp en dat wil ik wél graag met je delen.

    Anderhalf jaar geleden heb ik de andere van het leven ervaren toen ik heel onverwacht 24 uur in het ziekenhuis heb doorgebracht. Door de onduidelijkheid over wat ik had en de snelheid waarmee mijn situatie verslechterde staat die ervaring in mijn geheugen gegrift alsof ik aan de dood ontsnapt ben. En zo voelde het ook. Zo voelt het voor mij nog steeds. Ik gleed langzaam weg. Mijn lijf stopte beetje bij beetje met functioneren en liet me in de steek. Ik zie nu ik dit schrijf alle beelden weer op mijn netvlies voorbij komen. De paniek, het verdriet en de eenzaamheid. Het onbewuste besef dat dit fout af zou kunnen lopen. Het afscheid nemen van mijn zus en moeder toen ik geopereerd moest worden, omdat ik niet zeker wist of ik wel terug zou komen.

    De dunne scheidingslijn ervaren tussen leven en dood.

    En het eerste wat bij me binnenkwam terwijl ik steeds verder buiten kennis raakte en totaal de denkbeeldige controle kwijt was, was het feit dat ik lang nog niet alles had gedaan wat ik in mijn leven allemaal wilde doen. Sterker nog, ik was net pas begonnen. Ik had ook lang niet iedereen verteld hoe belangrijk ze voor me waren. Ik voelde spijt, dat ik alsmaar mijn focus op werk had gelegd, en daardoor zoveel andere mooie dingen een beetje uit het oog was verloren. Ik weet nog heel goed welke gedachtes er door me heen flitsten, heel ver weg, en geen van die gedachtes gingen ook maar over hetgeen wat ik wel of niet ‘bereikt’ had, succes, behaalde doelen of materialistische zaken. De volstrekte eenzaamheid die ik tijdens die uren voelde, dat was ook al die jaren een onderwerp in mijn bestaan geweest. Ik was niet ok in mijn eentje. Ik had altijd anderen nodig om me compleet te voelen. En zo werd ik geconfronteerd met alle dingen waar ik mee aan de slag moest. In één klap was alles waar ik al die tijd naar onderweg was geweest onbelangrijk geworden, en bleef over wat telde: liefde voor jezelf,  en alle mooie mensen om je heen waarderen voor wie ze zijn.

    Ik was me tot die tijd nooit echt bewust geweest dat het leven ook voor mij eindig is, en dat je niks voor lief moet nemen. Nu weet (en vooral voel) ik dat het voor niemand een vanzelfsprekendheid is dat we allemaal 80 worden, en dat elke mooie minuut er eentje is om te koesteren. Een minuut die nooit meer terugkomt. Ik focuste me jaren op het vinden van een ‘levensdoel’, deze ervaring bracht me weer terug naar wat wél belangrijk is: het nu is wat je hebt, tijd is je kostbaarste bezit, en je zult altijd onderweg zijn maar de bestemming op zich is niet het doel, de reis wel…

    En natuurlijk heeft het nog steeds impact op mijn ‘nu’.  Ik ben nog steeds aan het verwerken. Het is iets wat onderdeel van mijn leven is, en niet weggestopt kan en hoeft te worden. Ik ben er een ander mens van geworden. Maak vaak keuzes met het gevoel alsof ik niks te verliezen heb (en dat is natuurlijk ook zo). Ik ben niet bezig met zekerheden en met het vooruit plannen. Ik bouw niet, zoals veel mensen. Niet in financiële zin en ook niet in materiële zin. Ik neem het leven niet meer zo serieus, en probeer elke dag weer te gaan voor waar ik blij van word.

    Gister kwam het liedje ‘Nooit meer een morgen’ opeens op mijn Spotify voorbij. Ik ben elke dag weer blij als er een morgen is. En ik gun niemand mijn ervaring, maar ik denk dat het wel een aanleiding is om echt te gaan doen wat je met je leven wilt. Wat je eigenlijk wilt. Vanuit je diepste ziel. Niet als, niet later, maar nu. Het lijkt soms alsof veel mensen totaal vastzitten in een door de maatschappij gecreëerd patroon. Allemaal hetzelfde riedeltje. Vasthouden aan veilige situaties die allang niet meer dienen. Terwijl ik wéét dat er zoveel verlangens zijn. Zoveel onontdekte talenten. Zoveel dromen. Daar is het leven wél voor bedoeld. Een eigen script schrijven.:-)

    Tijd is het enige wat minder wordt in je leven. Zie het als je kostbaarste bezit.

    X

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    2 gedachten over “Als er nooit meer een morgen zou zijn

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *