• Dit was een grote les

    Hoe goed ken jij jezelf eigenlijk? Of denk je jezelf te kennen? En kom je net als ik dan toch nog regelmatig dingen tegen die je niet zo goed kunt plaatsen? Waarvan ik dan vervolgens denk; ‘waarom doe, zeg, gedraag ik me zo, of waar komen die heftige emoties in hemelsnaam vandaan?’

    Ik vind het van mezelf niet heel vreemd. Ik heb zo’n beetje 10 jaar lang een hele hoge muur om me heen gehad. De laatste jaren ben ik ‘m langzaam aan het afbreken. En dan kan ik me nog regelmatig afvragen; wie is nou eigenlijk Willemijn? Is dat dat meisje met die muur, dat masker, moeilijk te bereiken? Of ben ik nu pas echt ik? Ben ik toch echt diegene die alles open en bloot op een blog zet, de meest kwetsbare dingen de wereld in slingert, open staat, snel ontroerd is, minder veroordeeld, en steeds zachter wordt? In die zoektocht van de afgelopen jaren vallen er dan puzzelstukjes op zijn plaats. Maar er missen er soms ook nog steeds een paar.

    Boosheid en onrechtvaardigheid bijvoorbeeld, zijn bij mij emoties waar ik jarenlang niet bij heb gekund. Ik voelde me wel boos, en ik vond ook heel veel situaties in mijn jeugd onrechtvaardig, maar ik wist niet wat ik ermee moest. Op een gegeven moment was het zo dat ik die boosheid als iets slechts zag. Dat het er niet mocht zijn, en ik maar deed alsof iets me niet raakte. Me niet boos maakte. Hoe iemand mij behandelde mocht ik van mezelf niet onrechtvaardig vinden, bijvoorbeeld. Tijdens mijn familieopstelling een paar weken geleden, mocht ik alles eruit schreeuwen van de opsteller. Hij zei: ”volgens mij ben je heel erg boos.” En dat vond ik toch iets vreemds. Die woede mogen uiten. Ik kon het ook maar amper eigenlijk. Was eerlijk gezegd gewoon gewend om dat soort emoties weg te stoppen.

    Maar goed, het leven heeft geen boodschap aan dingen die ik liever wegstop. Of waar ik niet mee om weet te gaan. Het leven spiegelt je aan de lopende band, en stuurt je kant op waar je nog iets te leren hebt. En dat bleek bij mij op het gebied van woede/onrecht dan ook echt zo te zijn. Begin dit jaar kwam ik in een zakelijk (financieel) conflict terecht met een opdrachtgever wat uiteindelijk (gevoelsmatig) uitliep op een persoonlijk gevecht (met advocaat). Het was de eerste kennismaking met onrechtvaardigheid op het gebied van ondernemen. En uiteindelijk ook op persoonlijk vlak.

    De kwestie raakte me intens diep en de onrechtvaardigheid die ik tijdens de hele periode voelde (het heeft 4 maanden geduurd en is net afgerond), het was alsof het door mijn ziel ging. En toen opeens was er wel woede. Ontzettend veel woede. Ik, die wederzijds respect en vertrouwen in werk en samenwerkingen op nummer één heeft staan, werd alles behalve met respect behandeld. Het voorval heeft me als ik eerlijk ben weken, misschien wel zelfs maanden, in z’n greep gehouden. Ik stortte erdoor in. Na een half jaar mezelf over de kop gewerkt te hebben, en dit erbovenop, was mijn lichaam tot niks meer in staat.

    Ik ga je niet vermoeien met het hoe en waarom (snap je denk ik wel). De reden dat ik deze blog schrijf, is omdat ik nu ik er met een heldere blik naar kan kijken, ik wel kan concluderen dat het echt een mega grote les voor mij is geweest. Ik werd gespiegeld, geconfronteerd, ik moest voor mezelf opkomen en heb daardoor een andere kant van mezelf leren kennen. Ik heb enorm veel en snel geleerd als ondernemer, en mijn kijk op mensen is echt veranderd. En dat wil ik graag met je delen. Misschien dat je je erin herkent, of misschien vind jij het ook lastig om te gaan met bepaalde emoties en kan ik je daarin wat inzichten bieden.

    Hier moest ik mee om leren gaan

    » Want ik moest opeens om te zien gaan met emoties die ik jarenlang onderdrukt had. Ik wist oprecht niet dat ik zó ontzettend kwaad kon zijn. En voor zo’n lange tijd. Er hoefde me maar iets te herinneren aan dit conflict, en ik stond weer op ontploffen. Tijdens het sporten, tijdens het mediteren, voordat ik ’s avonds ging slapen, ik voelde zoveel emoties waar ik gevoelsmatig niks mee kon (wilde). En dat terwijl ik normaal zo goed kan relativeren, en dingen vrij snel van me af kan zetten, lukte me dat in deze kwestie totaal NIET. Alles wat je aandacht geeft groeit. Ook negativiteit.

    » Ook moest ik leren omgaan met het feit dat ik nergens controle over had in dit verhaal. Hoe bozer en gefrustreerder ik werd, en hoe méér controle ik wilde uitoefenen door als een pitbull mijn gelijk te gaan halen, hoe meer het leek alsof er nooit een einde aan ging komen. Hoe meer ik die rechtvaardigheid wilde, hoe verder het van me af kwam te staan.

    » Mezelf vergeven, dat vond ik misschien nog wel het moeilijkste. Want eerlijk is eerlijk, ik had er allang geen goed gevoel meer over. Ik wilde al eerder stoppen met werken voor de desbetreffende opdrachtgever om verschillende redenen. Dat heb ik uiteindelijk gedaan, maar te laat. Ik had mijn belangrijkste leidraad in het leven genegeerd. En die negativiteit en hardheid naar mezelf toe, daar schrok ik enorm van.

    En dit heb ik gaandeweg geleerd 

    Emoties toelaten: ik weet nu dat hoe harder je ze probeert weg te duwen, hoe sterker ze in je op komen borrelen. Hoe meer je wenst dat ze er niet zijn, hoe meer ze vervolgens óveral zijn. Emoties zijn er niet voor niks. Ze geven weer wat er speelt. Je hoeft ze niet weg te duwen, je hoeft ze ook niet altijd te begrijpen, of te willen verklaren, maar gewoon alleen maar toelaten is een stapje dichterbij het loslaten ervan. Emoties komen en gaan. Ze zullen nooit de hele dag hetzelfde zijn. Accepteren dát ze er zijn en dat het je raakt op dat moment is al één stap. Mediteren hielp me heel erg in dit proces. De ene dag beter dan de andere, dat wel. Maar door aandacht te geven aan wat je voelt, al is het maar alleen door stil te zijn en de storm over je heen te laten komen, gaat de storm ook vanzelf weer liggen. En uiteindelijk wordt de storm steeds een beetje minder hevig.

    Controle loslaten: controle hebben we natuurlijk in principe nergens over. We denken het alleen wel vaak te hebben. Het is onze houvast in bepaalde situaties, en eigenlijk een grote roze olifant. Hoe meer controle ik wilde uitoefenen, hoe minder het ging zoals ik het graag wilde. Ik moest dus eerst los gaan laten voordat ik kon gaan denken: ‘dit gaat toch wel zoals het wil gaan’. Ik geef me over aan wat het leven hiermee als bedoeling heeft.  En toen het me eindelijk lukte het los te laten (na een hele lange tijd en honderdduizend meditaties haha), en als een neutraal iets te zien wat in mijn leven speelde, kon ik veel meer het grotere plaatje zien. Mijn deel, de ander zijn deel. Mijn les hierin.

    Mezelf vergeven: ik zoek dingen vaak bij mezelf. Soms te vaak misschien wel. Dit was dus overduidelijk ook míjn fout. Ik had niet naar mijn gevoel geluisterd, ik was niet goed genoeg voor mezelf opgekomen, en daardoor werd ik zo behandeld. Toen ik het besef kreeg dat ik wel alsmaar zacht ben naar een ander, maar keihard naar mezelf toe, wist ik dat ik daar echt mee aan de slag moest. Ik mag namelijk ook fouten maken. Een onderbuikgevoel negeren. Domme keuzes maken. Heel veel tijd verspillen aan negatieve emoties. Leren, vallen en weer opstaan. Ik heb er heel veel boeken over verslonden, maar uiteindelijk was het weer meditatie die me hielp om mezelf te vergeven. Ik had inderdaad een fout gemaakt. Maar zoals ik iemand anders kan vergeven, kan ik mezelf ook vergeven. Ik moest diep graven om de liefde in mezelf weer de boventoon te laten voeren, en te accepteren dat ik ook gewoon maar een mens ben. Maar het is me wel gelukt.

    Mezelf nog beter leren kennen: ik vond het wel gek dat het gevoel van onrechtvaardigheid me zo diep raakte, en dat ik daar zo van slag door kon zijn. Want als ik eerlijk ben weet ik natuurlijk ook wel dat er veel ergere dingen in het leven zijn. En dat onrechtvaardigheid overal ter wereld in de meest extreme vormen voorkomt. Maar dit is mijn stuk, en ik wilde er wél van leren. Dus toen ik het hele gebeuren wat los kon laten, ben ik eens gaan zoeken hoe dat zit met het gevoel van onrechtvaardigheid. Hoe ga je daar nou mee om, waarom voelt de één dat sterker dan de ander? Ik kwam erachter dat dit een typische HSP eigenschap is. Mensen die hooggevoelig zijn hebben vaak als eigenschap dat ze regelmatig over zichzelf heen laten lopen, en het moeilijk vinden om voor zichzelf op te komen. Ook voelen ze die onrechtvaardigheid veel dieper dan een ‘normaal mens’. Raak. Ik kon daardoor iets plaatsen. Ik was niet gek geworden, deze situatie was een uitnodiging om te leren beter voor mezelf op te komen. En ik ben in dit voorval ook véél beter voor mezelf opgekomen dan eigenlijk in mijn aard zit. Mijn oude ‘ik’ had dit allang laten varen. Ik voelde alleen dit keer dat het tijd werd dat ik eens zou gaan strijden voor wat ik waard was. En dat stukje was mijn signaal naar mezelf toe dat ik best eens wat vaker op mag staan.

    Mijn kijk op mensen: ik zag in dat we als mens niet allemaal dezelfde waarden hebben. Niet iedereen heeft respect en vertrouwen als kernwaarden, niet iedereen vind gelijkwaardigheid en eerlijkheid belangrijk. En dat is ook oké. Je kunt de mensen om je heen niet veranderen. Zij kijken door hun bril. Leven vanuit die waarden. Hun bril is hun waarheid. Vormgegeven door hun verleden. En wat daar allemaal is voorgevallen, weet je in 9 van de 10 gevallen niet. Dit besef helpt je soms wat zachter te kijken, en ook te relativeren. Veel dingen zijn helemaal niet zo persoonlijk bedoeld, vaak is het meer een innerlijk gevecht van de persoon waarmee je te maken hebt.

    Besef van mijn eigen invloed: het enige waar ik wél invloed op had was mijn eigen reactie. Mijn eigen rol. Het is heel makkelijk om in iemand zijn haat mee te gaan en daarom zelf ook haatdragend te worden, maar zo ben ik in mijn kern helemaal niet, en zo wil ik ook niet in het leven staan. Weet dat het enige waar jij invloed op hebt is hoe je er zelf mee omgaat en op reageert. Je hoeft de wereld niet te veranderen, als je aandacht geeft aan wat jíj verspreidt dan wordt alles echt wel een stukje mooier.

    En ik zou misschien willen eindigen met de zin dat je hoe dan ook altijd naar je onderbuikgevoel moet luisteren. Maar eigenlijk had ik dit ‘leerproces’ niet willen missen.

    Liefs!

    Foto: Puur by Dyana Fotografie

    Willemijn
    Willemijn

    ''28. Recht door zee en oprecht, ambitieus in alles wat ze doet. Geniet intens van: woorden op papier, magische zonsondergangen, mijn sportmomentje op de vroege ochtend, ontdekken, herinneringen maken en de wereld aan mijn voeten.''

  • lekker lezen

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *