• Diary | Soms zou ik willen ontsnappen

    Er zijn weleens dagen dat ik wil ontsnappen aan mijn leven. Ontsnappen aan de enorme druk die ik dagelijks op mijn schouders voel. Ontsnappen aan dat zelfgecreëerde leven waarin ik zogenaamd zo tot bloei kan komen, maar dat ook zo veel van me vergt. Ontsnappen aan alle verantwoordelijkheden, ontsnappen aan de to do lijsten die alleen maar langer worden, aan alle rekeningen, aan mijn hoofd dat nooit stilstaat, aan alle petten die ik elke dag opnieuw weer probeer te dragen, en waar ik hopeloos in faal. 

    Soms zou ik op een stopknop willen drukken. Ik zou willen dat ik mijn laptop eens voor een maand uit zou kunnen laten. Dat ik even niet zou hoeven nadenken over de volgende stap. Het volgende doel. Het volgende verbeterpunt. Dat ik gewoon eens zou kunnen leven. Zijn. Hier. In het moment. Mensen in de ogen kijken. Voelen dat alles goed is. Oprechte aandacht aan een ander kunnen geven, omdat ik zelf die zorgeloosheid ervaar. 

    Lief voor je Leif is uitgegroeid tot een bedrijf waar ik zo nu en dan aan zou willen ontsnappen. 

    En ik ben blij en opgelucht dat ik dat met je kan delen.

    Want ik draag de druk al een tijdje, met succes, dat wel. Maar ik ben op een punt dat ik ernaar verlang dat iemand het bij me weg komt nemen. Ik zou mijn verantwoordelijkheden weleens aan een ander willen geven. 

    Ik ben een vrouw van de wereld. Ik doe altijd alles alleen. Ik kan altijd alles alleen. Ik weet dat ook niet anders van mezelf. Anderen weten ook niet beter dan dat ik zo ben. 

    Maar ik ben nog steeds ook gewoon maar een mens.

    Iemand die geen geboren ondernemer is, waardoor er dagen zijn die voelen als het beklimmen van een hoge berg. Iemand die ook nog meerdere passies heeft, waardoor het voelt alsof ik tien banen heb in plaats van één.

    Maar ik doe het, elke dag weer. Omdat ik anderzijds ook zo hou van het proces. Ik weet dat dit mijn weg is. Ik heb altijd een zware route, al mijn hele leven. En dat is oké. Daar teken ik zelf voor. Ik leer ervan, ik groei erdoor, ik heb ervaar zoveel doorbraken die ik anders niet of veel later gehad zou hebben. 

    Maar er zijn dagen dat het te zwaar weegt, en dat ik terugverlang naar het begin, naar de dagen dat ik verliefd werd op het schrijven en creëren, en dat het enige was wat ik hoefde te doen. 

    Zeven jaar geleden ben ik mezelf een verhaal gaan vertellen: een verhaal dat opgeven geen optie is. Ik was iemand die opgaf terwijl ik nog niet eens begonnen was. Ik maakte nooit iets af. En nu..nu staat die commitment me weleens in de weg. Want in sommige gevallen is opgeven wél een optie. Getuigt opgeven van veel meer zelfliefde dan maar gewoon doorgaan.

    Maar de tijd is nog niet, dat voel ik.

    Vandaag mocht ik een mevrouw een eindje op weg helpen omdat de hele straat opengebroken was en ze slechtziend is. Toen werd ik weer even gewezen op waarom ik elke dag zo keihard aan Lief voor je Leif werk: ik wil geven, van betekenis kunnen zijn. Dat moment maakte me zo klein en zacht. Dat ik zoiets simpels voor iemand kon betekenen en dat daar zoveel dankbaarheid voor terug werd gegeven.

    Mijn hart gloeide ervan en toen ik naar huis liep realiseerde ik me de les die erin zat: het is enorm krachtig als je, juist wanneer je altijd alles alleen doet, om hulp durft te vragen. 

    Dankjewel, dat ik dit met je mocht delen. Het maakt dat mijn schouders wat lichter voelen. 

    xx

    PS: Ik ben van plan vaker dit soort ‘diary’ blogs te gaan posten. Zeg je JA doen? Of? Laat het me weten in de reacties:)

    Foto: Unsplash

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    8 gedachten over “Diary | Soms zou ik willen ontsnappen

      • Kelly schreef:
        Avatar

        Vaker doen? Ja zeker! Het maakt je meer mens. Ondanks alle liefde die je voelt voor liefvoorjeleif is er nog steeds de mens achter de onderneming die soms ook gewoon even mens moet kunnen zijn. Het zorgt ervoor dat wij makkelijker kunnen levelen, omdat het je eerlijk en oprecht maakt. Dus ik zeg : doen. Mooi mens!

        • Willemijn schreef:
          Willemijn

          Ja dat klopt. Soms maak ik te weinig ruimte voor dat mens..:) Ja dat snap ik! Ik ga er zeker mee door. Dankjewel voor je lieve reactie! x

    1. Nicole schreef:
      Avatar

      Hoi Willemijn, ik vind het prachtig dat je dit deelt, omdat het zo rauw en eerlijk is. Mensen hebben niks aan: oh alles gaat zo goed nu in mijn droom aan het volgen ben en eigen bedrijf heb dit en dat. Er zijn altijd dagen waarvan je denkt: waar ben ik aan begonnen. Hoe eerlijker en kwetsbaarder, hoe meer gevoel en begrip. Dat is het voor mij. Ik ben ook vaak iemand die alles alleen wil doen, er kwam toen een gedachte bij me op: waarom zijn we dan in hemelsnaam met biljoenen mensen op de aarde als we maar alles alleen zouden moeten doen. Klopte voor mij niet. Ga zo door, ik vind het een prachtige eerlijke blog,
      Veel liefs,

      Nicole

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Wat lief Nicole, ik waardeer je reactie enorm! En dat klopt, mensen hebben er ook niks aan als alles altijd goed gaat. Maar dat is niet waarom ik het niet zou posten, zo’n kwetsbaar verhaal. Ik heb daar niet zoveel moeite mee. Maar mijn doel met Lief voor je Leif is iets anders dan alleen maar gevoelens delen. Dus ik ben me bewust van mijn rol, en ik probeer hier een goede balans in te vinden!:) En ja, dat hup vragen stukje heb je helemaal gelijk in. Ik ben daar ook meteen mee aan de slag gegaan..liefs

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *