• Altijd maar ‘aan’ staan

    Steeds vaker vraag ik me af: ”hoe heb ik dat in hemelsnaam volgehouden al die jaren?” als ik me bedenk dat ik nu soms al volledig overloop zonder tv, social media en nieuws. Ik was ook iemand die overal aan meedeed. Gewoon zoals de rest. Want je moet toch op de hoogte blijven wat de wereld doet. Aan staan, online zijn.

    En met het opzetten van mijn blog werd dat een graadje erger. Elke dag een post op instagram, kijken of ik nog wat likes had, alles willen checken de hele dag door. En wat te denken van de krant, het nieuws, tv kijken..Een manier van leven waar je hoofd overvol van raakt.

    Het altijd maar ‘aan’ staan, onbewust van alles op de hoogte willen zijn, momenten vastleggen en delen; dit en nog veel meer begon me een jaar geleden echt op te breken. Aan het einde van een drukke dag waarin ik weer van hot naar her was gerend had ik dan steeds sneller mijn limieten bereikt. Van alle verschillende werkzaamheden, mensen, gesprekken, indrukken en tussendoor elke vrije seconde de ruis van de online wereld. Een tikkeltje hooggevoelig? Misschien. Eén ding wist ik in ieder geval zeker; mijn leven bestond in die tijd uit het mezelf opleggen van heel veel dingen, het laten meeslepen en opslaan van nutteloze informatie en niet de tijd nemen om hetgeen wat ik allemaal had opgeslagen die dag rustig te laten landen zodat mijn hoofd ook wat leger zou worden.

    Het proces waarin ik langzamerhand dichterbij mezelf leek te komen ging samen met het opruimen van dingen die door het automatisme de hele connectie met mezelf dwarsboomde. Na een drukke werkdag waarin ik weer van alles van mezelf had geëist keek ik ’s avonds vaak gewoon uit naar helemaal niks en gaf ik daar ook eindelijk gehoor aan. Lekker mijn hoofd leegschrijven op de blog, een rondje lopen door de natuur, wat yoga oefeningen doen of gewoon eens dat fijne plekje op de bank opzoeken en wat mijmeren. Mijn tv ging de deur uit en inmiddels heb ik al een jaar niet meer naar zo’n scherm gekeken. De volgende stap was het verwijderen van alle apps op mijn telefoon die me de hele dag bezighielden met niks. Een half jaar geleden op Bali heb ik definitief afscheid genomen van mijn facebook profiel en mijn paar honderd vrienden die ik nooit zag en sprak, en daarmee ook mijn drang om alles ‘leuk te vinden’ en niks te missen. Ik mis alles en tegelijkertijd natuurlijk vrij weinig en dat is voor mij heerlijk overzichtelijk.

    Ik neem eindelijk weer tijd (gelegenheid) om de wereld om me heen te bekijken. In de bus staar ik een half uur naar buiten met een fijn muziekje en moet ik ergens wachten dan lees ik een boek of kijk ik wat om me heen. Door die rustpunten kan ik het drukke, snelle leven veel beter handelen. Het altijd aan staan voelde voor mij bijna als een onbegaanbare missie en in het begin als een soort van falen als het me weer eens teveel werd. Regelmatig voelde ik me onbegrepen als ik de mensen om me heen gewoon zag meedoen aan die ratrace alsof het ze geen moeite kostte. ‘Waarom is dat voor mij zo lastig?’ vroeg ik me vaak genoeg af. Inmiddels denk ik het antwoord wel te weten. Anderhalf jaar geleden beukte ik continu over al mijn eigen grenzen heen. Sterker nog, ik wist ze niet eens te herkennen. Daarmee wist ik ook niet wat ik wel en niet belangrijk vond en waren er maar weinig momenten dat ik een connectie wist te maken met mezelf.

    2 reizen, een heel andere levensinstelling en een hoop leermomenten verder vind ik het nu een verademing dat ik blijkbaar niet gemaakt ben voor het altijd maar aan staan en probeer ik mijn leven zo in te delen dat de ruis en het overvolle in mijn hoofd niet de overhand neemt. En dat gaat met vallen en opstaan. Want ook ik heb deadlines, social media is onderdeel van mijn werk en voortdurend schakelen tussen werkzaamheden en bedrijven is eigenlijk wat ik de hele dag doe. Als ik een paar drukke weken achter de rug heb zoals deze maand merk ik aan mezelf dat ik veel moeilijker dicht bij mijn gevoel kan komen. Persoonlijke blogs en versjes schrijven kosten me moeite, puur en alleen omdat ik dan minder die rustmomenten heb genomen en weinig heb stilgestaan bij hoe ik me voelde. Dan weet ik dat het tijd is om overal de stekker uit te trekken en een dag of weekend gewoon totaal offline te gaan. Lekker lezen, koken, yoga’en, sporten, goede gesprekken voeren of juist alleen zijn, muziek, en lekker schrijven. Daar leef ik van op, en zo kan ik vervolgens de hectische wereld om me heen opeens weer veel beter verdragen, weer genieten van leuke maar energie slurpende gesprekken en vervolgens met een glimlach kijken naar al die mensen die met gemak lijken mee te doen aan die ratrace.

    Het altijd aan staan, ik kan het niet en eigenlijk vind ik dat ook gewoon prima.

    Liefs!

    Willemijn
    Willemijn

    Sinds vijf jaar op een reis naar zichzelf. Schrijven is haar levenswerk, inspireren het liefste wat ze doet. Ze droomt ervan om in de toekomst in Australië of Amerika te wonen, houdt van stille zondagochtenden, zonsopgangen, de natuur, mensen, persoonlijke ontwikkeling, zichzelf in het diepe gooien, boeken verslinden, angsten aangaan, de lente en de herfst, koffiedates en van betekenis kunnen zijn in de wereld.

  • lekker lezen

    10 gedachten over “Altijd maar ‘aan’ staan

    1. Angeliquen schreef:
      Avatar

      Hoi, ik heb een burn out op dit moment en wat jij vertelt is heel erg herkenbaar. Alle de media en mensen die hiermee bezig zijn zijn zo storend en geeft mij echt stress. Heb nu ook veel apps verwijderd op m’n tel en bewaar hem niet meer ’s nachts op m’n kamer wat een verademing. Hoe lang heb je over je burn out gedaan? Doe lekker rustig aan xxx

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Hoi Angelique,

        Zeker als je een burn out hebt kan alles nog heftiger binnenkomen en al gauw teveel zijn. Het is dan echt niet gek als je wat ‘maatregelen’ treft om wat meer rust te kunnen vinden. Minder telefoon en tv kan dan al heel veel helpen:-) Hmm. Ik ben echt maanden oververmoeid geweest omdat ik ook echt veel teveel van mijn lichaam had gevraagd, maar het emotionele stukje wat erbij komt kijken (waarom heb je het zover laten komen, wat zijn de achterliggende redenen) dat heeft gewoon echt veel tijd nodig. Probeer wel lekker bezig te blijven in de dingen waar je plezier uit haalt, dat was voor mij heel belangrijk. Sterkte! x

    2. Ruby schreef:
      Avatar

      Heel herkenbaar! Vooral dat gevoel van altijd druk zijn in je hoofd: wat een verademing dat het ook anders kan . Ik laat me nog best wel vaak meeslepen moet ik zeggen, maar als ik je blog lees geeft dat zeker weer inspiratie om vaker even uit te gaan staan . Mooi geschreven

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Ik ook hoor. Gaat vaak verre van ‘perfect’, maar herken mijn grenzen wel steeds sneller en geef er dan ook aan toe. Lief, dankjewel!

    3. Sanne schreef:
      Avatar

      Heel mooi geschreven, en heel herkenbaar. Ik zit net in de fase dat ik me afvraag, hoe ik het de afgelopen jaren heb volgehouden, en begin te voelen hoe hard ik over mijn grenzen ben heengeraasd! Ik voel me soms ook een beetje een gekkie aangezien veel mensen het prima vinden om met Facebook op te staan en met series en instagram naar bed te gaan, en ik daar nogal ongelukkig en overprikkeld van word. Dus fijne blog om te lezen, dankjewel 🙂

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        Hee Sanne, dankjewel voor je reactie:-) Vooral lekker doen waar JIJ je goed bij voelt. Ook al doet de rest van de wereld iets anders;-)

    4. Renate schreef:
      Avatar

      Heel mooi! Ook net als vele heel herkenbaar. Alleen ben ik nog op zoek naar dat stukje. Hoe dan? Speelt vaak in mijn hoofd! Hoe moet het? Dit geeft nieuwe inzichten. Bedankt!

      • Willemijn schreef:
        Willemijn

        He Renate! Leuk van je te lezen:) Er staat een nieuwe blog online over social media waarin ik ook wat meer vertel over het ‘hoe’. Is een gedeelte van alle ruis natuurlijk, maar wie weet heb je er iets aan!

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *